Konkurs na opracowanie koncepcji modernizacji siedziby Estrady Poznańskiej
II nagroda

<<< powrót
  • MXL4 architekci
Skład zespołu:
  • arch. Tomasz Maksymiuk  
  • arch. Aleksandra Pichulska  
  • arch. Iga Gontarz  
  • arch. Ewa Balanicka  
  • stud. arch. Kinga Gawlik  
  • stud. arch. Piotr Rajewski  
  •  
  • współpraca:  
  • mgr inż. Marcin Karpiński – konstrukcja  
  • Piotr Surdacki – instalacje sanitarne  
  • Łukasz Kowalski – technologia sceniczna  
  • arch. Ewa Gawron – wizualizacje  
  •  
  •  
  • http://www.mxl4.com/  
  •  

1. Zamysł/priorytety/główne decyzje projektowe

1.1. Budynek Estrady – budynek, jako estrada


Istniejący kwartał budynków Estrady Poznańskiej jest jak wielokrotnie nawarstwiony, chaotyczny „patchwork” lub wymagająca defragmentacji przestrzeń komputerowego dysku.

Zawarte w regulaminie konkursu założenia inwestycji, jako główny cel wskazują maksymalizację możliwości inscenizacyjnych i organizacyjnych budynku.

Parafrazując terminologię teatralną, budynek winien stać się jednym wielkim „black box-em/czarnym pudłem” - przestrzenią o możliwie nieograniczonych możliwościach inscenizacyjnych - widowisk, koncertów, warsztatów, festiwali. W tym celu projekt koncentruje się na uporządkowaniu i zoptymalizowaniu wykorzystania istniejącej kubatury kwartału. Dla wykonania tej (trzymając się terminologii komputerowej) defragmentacji przestrzeni, przyjęto główne zadania:
• Zwiększenie przestrzeni zaadaptowanej do wykorzystania inscenizacyjnego,
• Kompaktowe pogrupowanie i logiczne powiązanie funkcji obsługujących,
• Zapewnienie bezkolizyjnego funkcjonowania poszczególnych bloków funkcji,
• Wykreowanie atrakcyjnej i czytelnej przestrzeni publicznej.

1.2. Serce układu - dziedziniec

Analiza uwarunkowań przebudowy wykazała, że funkcjonalnie kluczowym jest przykrycie całego dziedzińca transparentnym zadaszeniem. Równocześnie analiza ekonomiczna wskazuje, że dla zoptymalizowania kosztów inwestycji (np. uniknięcia podwójnych kosztów modernizacji termicznej i instalacyjnej) zadaszenie należy wprowadzić łącznie z modernizacją całego budynku, bez odkładnia tego na późniejsze etapy (patrz pkt: Etapowanie)

Dzięki przykryciu, dziedziniec staje się głównym elementem funkcjonalnym zaprojektowanego układu. Powiązany bezpośrednio z wszystkimi pomieszczeniami o charakterze ogólnodostępnym: holem recepcyjno-kasowym, klubem estrady/restauracją, salami warsztatowymi, szatnią, sanitariatami został zaprojektowany, jako ogólnodostępna przestrzeń publiczna. Zaprojektowany układ umożliwia organizację na dziedzińcu bądź w pomieszczeniach powiązanych wydarzeń zamkniętych (koncert, konferencja, festiwal), z jednoczesnym, niezależnym i bezkolizyjnym funkcjonowaniem zespołu biurowo –administracyjnego EP, biurowo-komercyjnego, mieszkalnego, jak również klubu/restauracji (niezależne wejście z zewnątrz).
Elementem spajającym wizualnie wnętrze dziedzińca jest zastosowanie białej i jasnoszarej kolorystki wnętrza. Decyzja ta wynika równocześnie z chęci wizualnego powiększenia i rozjaśnienia przestrzeni dziedzińca oraz skontrastowania dwóch głównych przestrzeni inscenizacyjnych: dziedzińca (białego „pudła”) oraz Sali na Piętrze (grafitowego „pudła”).

1.3. Białe pudło & grafitowe pudło

Rdzeniem koncepcji jest wytworzenie dwóch głównych przestrzeni aktywności i inscenizacji oraz maksymalizacja ich możliwości funkcjonowania:
• Przestrzeń dziedzińca – „Białe pudło” - oczyszczona z wszelkich „narośli”, bez stałej zabudowy, o zmiennej aranżacji przy użyciu elementów mobilnych (mebli, modułów scenicznych itp.) oraz demontowanych elementów technologii scenicznej (sztankiety, wciągarki). Oprawę wnętrza dziedzińca stanowią pionowe, ażurowe okładziny akustyczne przesłaniające nowe i przebudowywane części budynku. Stanowią one tło dla głównych elementów kompozycyjnych dziedzińca – wiszących na poziomie 1. Piętra kładek stanowiących dojście i drogę ewakuacji z Sali na Piętrze. Kładki poza funkcją komunikacyjną dają duże możliwości wykorzystania inscenizacyjnego (patrz schemat).
• przestrzeń Sali na Piętrze wraz z foyer „grafitowe pudło”– sala teatralna, jako jednoprzestrzenna, w gabarycie Sali istniejącej, bez stałej sceny, wyposażona w elementy technologii teatralnej (sztankiety, oświetlenie) z możliwością montażu różnych układów widowni i sceny w oparciu o modułowe podesty sceniczne; przebudowa inst. okien na witryny/drzwi, otwieralne na pełną wysokość na dziedziniec z możliwością okazjonalnego podwieszenia od zewnątrz kładki technicznej (patrz schemat);

Foyer (była galeria „Oko –Ucho”) poszerzona o taras, połączony z wnętrzem segmentowymi, przeszklonymi drzwiami (w miejscu i gabarycie istniejących okien. Oba wnętrza wykończone poprzez odsłonięcie powierzchni betonowych ścian i sklepień i zaimpregnowanie nadające odcień grafitowy.

1.4. Struktura obiektu/układ funkcjonalny/strefy dostępu

Koncepcja przewiduje uporządkowanie rozlokowania funkcji w budynku, zgrupowanych w bloki:
• widowiskowy,
• wielofunkcyjno-warsztatowy,
• biurowo-administracyjny Estrady Poznańskiej,
• biur zewnętrznych,
• mieszkalny,
• techniczno-magazynowy.

Zaprojektowana lokalizacja wejść do poszczególnych bloków funkcjonalnych zapewnia naturalny podział na pomieszczenia dostępne dla osób odwiedzających/widzów/uczestników wydarzeń - zlokalizowane na poziomie „0”jak również częściowo na poziomach „+1” (SnP) i „-1” (sale warsztatowe 3 i 4) oraz pomieszczeń dostępnych dla osób pracujących w budynku zlokalizowane na poziomach „+1” – „+5” oraz częściowo „-1”.

Ponadto zgrupowanie pomieszczeń EP oraz biur komercyjnych na różnych kondygnacjach dodatkowo pozwala łatwo wytyczyć granice stref dostępności w przestrzeni części frontowej budynku. Dodatkowo układ komunikacji wewnętrznej zapewnia dogodną komunikację pracowników EP pomiędzy częścią frontową a oficynową.

1.5. Nawigacyjność przestrzeni - Elementy prowadzące

Koncepcja wprowadza rozwiązania, które mają na celu zapewnienie łatwej orientacji w układzie budynku, nawet dla osób odwiedzających go okazjonalnie. Dotyczy to przede wszystkim przestrzeni dziedzińca. Zaprojektowane szerokie przeszklenie prześwitu bramnego oraz holu recepcyjnego mają za zadanie naturalnie prowadzić na dziedziniec. Przestrzenny układ dziedzińca z kolei wyraźnie kieruje na dominujące w nim schody prowadzące do głównego miejsca w budynku (Sali na Piętrze). Układ schodów i tarasu foyer wyraźnie dzieli przestrzeń dziedzińca na wysoką część główną oraz wyraźnie niższą część obsługującą.

1.6. Komunikacja wewnętrzna (windy, klatki)

Układ wewnętrzny w budynku rozwiązany jest z podziałem na trzony komunikacji pionowej:
• K1 - Projektowana klatka schodowa z windą osobową w budynku frontowym – dostępna obsługuje wszystkie poziomy w budynku od „-1” do „+5”, w tym również dostęp do dolnego (-1) poziomu klubu/restauracji
• K2 - Istniejąca klatka schodowa w budynku frontowym – ze względu na brak możliwości wprowadzenia w nią windy obsługującej poziomy „0” i „-1” (wyłączenie pomieszczeń pod klatką schodową z zakresu opracowania) jej znaczenie zostało ograniczone do funkcji klatki uzupełniającej, stanowiącej dodatkową drogę ewakuacji z kondygnacji od „+2” do „+5”. Dla optymalizacji kosztów utrzymania budynku oraz poprawy komunikacji poziomej na kondygnacji od „+2” do „+4” (między budynkami nr 8 i 8a) projekt przewiduje demontaż istniejącej w obrębie klatki windy osobowej między kondygnacjami „+1/2” do „+5”(winda wtórnie dobudowana poza przestrzenią duszy schodowej ograniczając szerokości przejścia na spocznikach). Funkcjonalnie w koncepcji zastępuje ją projektowana winda na klatce K1.
• K3 - Projektowana techniczna klatka schodowa z windą towarowo - osobową w budynku frontowym – obsługuje wszystkie poziomy zaplecza sceny w oficynie północnej od „-1” do „+5”. Winda z kontrolą dostępu - tylko dla pracowników oraz służb komunalnych (wywóz śmieci).
• K4 - Projektowane schody wolnostojące na dziedzińcu – obsługuje poziomy od „-1” do „+1”, (obsługa widzów Sceny na Piętrze i sal warsztatowych), ogólnodostępna.
• K5 – Szyb istniejącej klatki schodowej przebudowany na szyb projektowanej windy osobowej – obsługuje wszystkie poziomy w budynku od „-1” do „+5”; na poziomach od „-1” do „+1” ogólnodostępna jako uzupełnienie klatki K-4 (obsługa widzów Sceny na Piętrze i sal warsztatowych). Powyżej kontrola dostępu - tylko dla pracowników.

1.7. Beton vs ornament - metodologia ingerencji w elementy historyczne

Przyjęta w projekcie metoda realizuje klasyczną doktrynę artykulacji elementów nowych, z utrzymaniem układu elementów zachowanych. Wyjątkiem jest tu podejście do przebudowy okien w uznanej za szczególnie wartościową konserwatorsko elewację Sali na Piętrze, gdzie przebudowa okien na witryny drzwiowe została zaprojektowana w sposób imitujący zachowanie ścian podokiennych.

Projekt przewiduje zmianę kolorystyki elewacji budynków istniejących na jaśniejszą, zbliżoną do bieli.
Dokładny odcień w przypadku realizacji zostanie sprecyzowany w uzgodnieniu ze specjalistami MKZ.

Ważnym elementem kompozycyjnym projektu jest zastosowanie wykończeniowych elementów betonowych. Jest to nawiązanie do pionierskiego w skali Poznania zastosowania w budynku konstrukcji żelbetowych. Realizowane jest poprzez:
• odsłonięcie spod tynku we wnętrzach Sali na Piętrze i foyer elementów żelbetowych
• zastosowanie posadzki betonowej w przestrzeniach wnętrzach Sali na Pietrze i foyer
• zastosowanie płyt betonowych na posadzce dziedzińca
• zastosowanie płyt betonowych na elewacji całkowicie przebudowanej oficyny północnej (blok zaplecza sceny)

Oznakowanie budynku na elewacji – w celu minimalizacji ingerencji w elewację frontową budynku, oraz podkreślenia współczesnego wizerunku instytucji, szyld wejściowy zaprojektowany został, jako linearny neon zlokalizowany w przestrzeni prześwitu bramnego. Podobne rozwiązanie przewidziano dla szyldu restauracji/Klubu Estrady, w przestrzeni wnęki wejściowej.

2. Możliwości inscenizacyjne

Przyjęto szereg rozwiązań przestrzennych zapewniających duże spektrum możliwości z wykorzystaniem prostych rozwiązań technicznych (minimalizacja konieczności stosowania zawansowanych technologii).

2.1. Sala na Piętrze „grafitowe pudło”

Przestrzeń istniejącej Sali uzupełniono z jednej strony o Foyer (w przestrzeni dawnej galerii „Oko i ucho”),
z drugiej zaś o 6-kondygnacyjny zespół pomieszczeń zaplecza sceny:
• Jednoprzestrzenna sala z płaską podłogą i możliwością różnych układów widownia- scena (patrz schematy),
• Dwa wejścia na salę z foyer - Zwiększenie możliwości układu widowni oraz aranżacji foyer z wykorzystaniem obu lub jednej z dwóch par drzwi (patrz schematy),
• Możliwość obejścia tylnego dla aktorów – okazjonalny montaż podwieszanej kładki zewnętrznej wzdłuż elewacji (patrz poniżej), również z dojściem bezpośrednio z garderób (kładką nad dziedzińcem),
• Otwarcie na dziedziniec – przebudowa okien w otwierane na witryny - możliwość prowadzenia z widowiska/koncertu dla widowni zgromadzonej na dziedzińcu z witryn lub okazjonalny montaż podwieszanej kładki zewnętrznej wzdłuż elewacji (patrz schematy),
• Wyposażenie witryn w montowane od wewnątrz rolety akustyczne,
• Techniczny, 6- kondygnacyjny trzon komunikacyjny (winda towarowa + schody) na zapleczu sceny - połączenie sceny z garderobami, warsztatem sceny, magazynami, pokojem pracowników technicznych, salą prób, salą nagrań, dziedzińcem (transport instrumentów dziedziniec- scena –sala prób/nagrań)
• Dwukondygnacyjna kieszeń sceniczna - dostępna z technicznego trzonu komunikacyjnego (poprzez śluzę akustyczną) z dostępem na obu kondygnacjach (możliwość okazjonalnego montażu pomostów technicznych w przestrzeni Sali i wysokich dekoracji);

2.2. Dziedziniec „białe pudło”

• Zaprojektowane w przestrzeni dziedzińca elementy (kładki, pionowe ustroje/żaluzje akustyczne, sztankiety) poza swymi głównymi funkcjami (komunikacja, ewakuacja, przesłona) stanowią również wielofunkcyjne wyposażenie inscenizacyjne.
• Układ - scena i widownia na dziedzińcu (patrz schemat)
• Układ - scena na kładkach widownia na dziedzińcu (patrz schemat)
• Kładki nad dziedzińcem wyposażone we wbudowane sztankiety oświetleniowe;
• Okładzina spodu kładek z paneli świetlnych o zmiennej kolorystyce – możliwość wyświetlania elementów kierujących widza oraz kreowania różnorodnych efektów wizualnych,
• Żaluzjowe okładziny przebudowywanych części budynku oraz obudowy kładek i konstrukcji zadaszenia zaprojektowane, jako ustroje poprawiające akustykę dziedzińca; głębokość i materiał zostaną finalnie dookreślone w oparciu o projekt akustyczny.

3. Bloki funkcjonalne

3.1. Strefa wejściowa


Hol recepcyjno – kasowy z wejściem na główną klatkę schodową (K1) wraz prześwitem bramnym, zapewniający dostęp do całego budynku. Dzięki możliwości zamknięcia prześwitu bramnego od strony dziedzińca możliwe jest zapewnienie wejścia do części biurowo-admiracyjnej bezkolizyjnie względem dziedzińca. Np. w trakcie trwania na dziedzińcu imprez biletowanych.

3.2. Blok widowiskowy

Dziedziniec wraz z salą na piętrze i foyer - szczegóły - patrz pkt: Białe pudło & Grafitowe pudło, Możliwości inscenizacyjne.
Zespół obsługiwany pomieszczeniami warsztatu i magazynów na poziomie „-1”
Dostęp zarówno z przestrzeni ogólnodostępnej, jak również komunikacją wewnętrzną z pomieszczeń pracowniczych - klatka K4 i winda K5.

3.3. Blok sal wielofunkcyjno - warsztatowych

Zespół 4 sal warsztatowych, dostępnych z dziedzińca, zlokalizowanych po dwie na poziomie „0” (Sala S1 i S2) oraz na poziomie „-1” (Sala S3 i S4)
Dostęp zarówno z przestrzeni ogólnodostępnej, jak również komunikacją wewnętrzną z pomieszczeń pracowniczych - klatka K4 i winda K5.

3.4. Blok administracyjno – biurowy Estrady Poznańskiej

3- kondygnacyjny zespół pomieszczeń administracyjno-biurowych (kondygnacje „+1 do +3”),
Całość w strefie kontroli dostępu. Dostęp z przestrzeni ogólnodostępnej klatką K1 przez hol recepcji. Możliwość korzystania z garażu rowerowego z zapleczem sanitarnym w piwnicy.

Układ pomieszczeń pasmowy, ze względu na doświetlenie główne pomieszczenia biurowe zlokalizowane są od ul. Ulicy (od zachodu). Od dziedzińca zlokalizowane pomieszczenia sal spotkań, pracy indywidualnej (poza biurkiem), socjalne i wypoczynkowe. W obrębie bloku 2- kondygnacyjna przestrzeń rekreacyjna z integrującym otwarciem w stropie.

Bezpośrednie skomunikowanie komunikacją wewnętrzną (bez przechodzenia przez strefę ogólnodostępną) z blokami: widowiskowym, wielofunkcyjno-warsztatowym, technicznym. Również komunikacją wewnętrzną z pomieszczeń pracowniczych - klatka K2, K3 i winda K5.

3.5. Blok biur zewnętrznych

1- kondygnacyjny zespół pomieszczeń biurowych. Całość w strefie kontroli dostępu. Dostęp z przestrzeni ogólnodostępnej klatką K1 przez hol recepcji. Możliwość korzystania z garażu rowerowego z zapleczem sanitarnym w piwnicy.

Układ pomieszczeń pasmowy, ze względu na doświetlenie główne pomieszczenia biurowe zlokalizowane są od ul. Ulicy (od zachodu). Od dziedzińca zlokalizowane pomieszczenia sal spotkań, pracy indywidualnej (poza biurkiem), socjalne i wypoczynkowe.
Bezpośrednie skomunikowanie komunikacją wewnętrzną (bez przechodzenia przez strefę ogólnodostępną) z blokami: widowiskowym, wielofunkcyjno-warsztatowym, technicznym. Również komunikacją wewnętrzną z pomieszczeń pracowniczych - klatka K2, K3 i winda K5.

3.6. Blok techniczno-magazynowy

Zespół pomieszczeń zlokalizowanych na poziomach „-1” i „+3” – szczegóły patrz pkt: Rozwiązania Instalacyjne

Na potrzeby lokalizacji krótkotrwałego przechowywania śmieci zaprojektowano na poziomie „-1” komorę śmietnikową. Jej lokalizacja zapewnia maksymalne skrócenie dróg transportu śmieci z kuchni klubu/restauracji oraz warsztatu sceny oraz dogodny transport z pomieszczeń biurowo – administracyjnych (od windy frontowej).

Całość w strefie kontroli dostępu. Dostęp z holu recepcji klatką K1 lub z dziedzińca klatką K3, K4 i windą K5. Bezpośrednie skomunikowanie komunikacją wewnętrzną (bez przechodzenia przez strefę ogólnodostępną) z blokami: widowiskowym, wielofunkcyjno-warsztatowym, technicznym.

Koncepcja zapewnia również możliwość zastosowania podnośnika magazynowego bezpośrednio między dziedzińcem a magazynem pod dziedzińcem. Jednakże ze względów techniczno-ekonomicznych Projektant uznaje takie rozwiązanie za nieracjonalne.

3.7. Restauracja/Klub Estrady

2- kondygnacyjny lokal gastronomiczny. Dostępny bezpośrednio z ulicy, bądź przez Hol recepcji. Dostępny również z dziedzińca z możliwością lokalizacji tam stolików „plenerowych”. Lokal w całości dostosowany do obsługi osób o ograniczonej możliwości ruchu, w tym poruszających się na wózku. Komunikacja pionowa klatką schodową i windą K1. Zaplecze kuchenne z niezależnym dostępem windą towarowo-osobową K3.

3.8. Taras widokowy

Zlokalizowany nad Salą na piętrze, na poziomie „+4”. Stosownie do intencji inwestora projekt daje możliwość zapewnienia mediów i wygospodarowania niedużego zaplecza „baru”. Dostęp i ewakuacja dwustronna z oficyny północnej i południowej Klatkami schodowymi i windami K1, K3, K5.

4. Etapowanie

W przypadku konieczności etapowej realizacji inwestycji Projekt umożliwia podział na następujące etapy prac:
• Etap 1 – przebudowa oficyny północnej (blok zaplecza sceny)
• Etap 2 – przebudowa z nadbudową oficyny wschodniej (Scena na piętrze i foyer) wraz z zadaszeniem dziedzińca i kładkami
• Etap 3. – przebudowa budynku frontowego.

5. Rozwiązania ochrony przeciwpożarowej

Stosownie do koncepcyjnej fazy opracowania, projekt zapewnia bezpieczeństwo pożarowe poprzez zapewnienie wymaganych parametrów dróg ewakuacyjnych. Tu należy podkreślić zapewnienie dwóch kierunków ewakuacji z wszystkich pomieszczeń na pobyt ludzi oraz sal wielofunkcyjnych. W tym celu przeprowadzono nad dziedzińcem kładkę bezpośrednio z Sali na Pietrze.

Pomimo tego, ze względu na niestandardowe rozwiązania przestrzenne (zadaszony dziedziniec) i skomplikowaną strukturę budynku projekt będzie wymagał uzyskania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego odstępstwa od wymagań przepisów budowlanych.

6. Dostępność dla osób z ograniczeniami ruchowymi.

Projekt zapewnia dostęp do wszystkich miejsc w budynku ( w tym tarasu widokowego) osobom z ograniczeniami ruchowymi, w tym również poruszającym się na wózku. Dotyczy to zarówno widzów jak i osób pracujących w budynku. Jest to realizowane przez zapewnienie wind oraz lokalnych pochylni. Ponadto zarówno w przestrzeniach pracy jak i widowiskowych zapewniono toalety dostosowane do potrzeb wspominanych już osób z ograniczeniami ruchowymi.

7. Rozwiązania konstrukcyjne

Stosownie do stanu wiedzy o budynku projekt przewiduje następujące główne rozwiązania konstrukcyjne:
• Projektowane klatki schodowe – żelbetowe
• Przebudowa oficyny północnej w konstrukcji żelbetowej,
• Taras foyer w konstrukcji żelbetowej
• Nadbudowa kondygnacji technicznej nad salą teatralną w konstrukcji żelbetowej, lub mieszanej z zastosowaniem płyt kompozytowych Infra-core
• Kładki nad dziedzińcem i na taras z płyt kompozytowych Infra-core
• Zadaszenie dziedzińca w konstrukcji stalowej, w układzie krzyżowym lub z płyt kompozytowych Infra- core

Ze względu na chęć minimalizowania ingerencji w zachowywaną substancję historyczną projekt przewiduje nowatorskie wykorzystanie komorowych płyt kompozytowych typu Infra core, charakteryzujących się bardzo dobrą nośnością i sztywnością przy relatywnie bardzo małym ciężarze własnym.

Ze względu na brak informacji o układzie konstrukcyjnym jak i stanie technicznym większości budynku, w przypadku realizacji przyjęte rozwiązania konstrukcyjne będą wymagały weryfikacji stosownymi ekspertyzami.

8. Rozwiązania instalacyjne

Projekt przewiduje wyposażenie budynku w komplet instalacji sanitarnych. Na potrzeby urządzeń instalacyjnych zaprojektowano lokalizacje głównych szachtów instalacyjnych oraz pomieszczeń technicznych:
• na poziomie „- 1”: węzeł cieplny, przyłącze wody oraz ewentualny zbiornik na deszczówkę
• na poziomie „+ 3”: wentylatorownie

Projekt zapewnia możliwość gromadzenia wód opadowych na potrzeby jej wykorzystania w budynku (przewidywana lokalizacja zbiornika w pom. technicznym na poziomie „- 1”:).

Projekt przewiduje zastosowanie w większości pomieszczeń zbiorczej instalacji wentylacyjnej, nawiewno-wywiewnej. Jedynie pokoje i apartamenty gościnne zaprojektowano jako obsługiwane lokalnymi centralkami wentylacyjnymi.
Lokalizacja urządzeń wentylacyjnych instalacji zbiorczej (pomieszczenie techniczne pod tarasem widokowym na poziomie „+ 3”), oraz ukształtowanie sąsiadującego dachu zapewnia dogodne prowadzenie instalacji.

9. Szczególne rozwiązania wykończeniowe

Projekt przewiduje zastosowanie na głównym ciągu komunikacyjnym przez strefę ogólnodostępną (od wejścia głównego, przez dziedziniec do foyer oraz sal warsztatowych) okładzin z matowych paneli świetlnych LED o zmiennych matrycach (kolorystyce) wyświetleń. Rozlokowane liniowo jako okładzina sufitowa (i ewentualnie ścienna) w prześwicie branym i na spodzie biegu schodowego i kładek nad dziedzińcem stanowić będą element o szerokim spektrum wykorzystania jako element naprowadzający, oświetleniowy, informacyjny lub współtworzący nastrój kolorystyczny wydarzenia.

10. Estrada (Poznańska) w przestrzeni miasta

Zakres opracowania konkursowego zamyka się w przestrzeni kwartału. Jednakże śródmiejska lokalizacja, charakter instytucji - Estrady Poznańskiej oraz ranga planowanego obiektu predestynują do zaznaczenia ich istnienia w przestrzeni miasta.

Dlatego dla zobrazowania takiego działania projekt prezentuje rozwiązanie delikatnej ingerencji w obszar sąsiadującego skweru imienia znakomitego aktora, Romana Wilhelmiego. Wobec silnych uwarunkowań planistycznych i komunikacyjnych propozycja ogranicza się do niedużej zmiany układu ukształtowania terenu w formie estrady plenerowej z oświetleniem podkreślającym istniejącą zieleń. Uzupełnia je lokalne, uspakajające ruch wyniesienie posadzki jezdni na szerokości dojścia do bramy kwartału.

Jednakże tę propozycję należy traktować jedynie, jako rozwiązanie przykładowe, gdyż zdaniem zespołu projektowego temat ten jest znakomitym zadaniem na osobny konkurs z pogranicza architektury, dizajnu i działań performatywnych.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, poczta@ronet.pl