Konkurs architektoniczno-urbanistyczny na koncepcję osiedla mieszkaniowego przy ul. Hermanowskiej we Wrocławiu
I nagroda

<<< powrót
  • S.A.M.I. ARCHITEKCI Mariusz Lewandowski i Wspólnicy Sp. z o.o
Skład zespołu:
  • Projektant generalny:  
  • Mariusz Lewandowski  
  •  
  • Lider projektu:  
  • Kamila Doniec  
  • Paweł Pyłka  
  • Anna Kalbarczyk  
  •  
  • Zespół projektowy:  
  • Paweł Ptaszyński  
  • Filip Bożek  
  • Michał Czechowski  
  • Michał Bylica  
  • Agata Prokopczuk  
  •  
  • http://samiarchitekci.com/  
  •  

Pośród potrzeb człowieka bezpieczeństwo i komfort zajmują podstawowe, tuż po fizjologii miejsce.

Niezbędne jest więc odpowiednie schronienie, które zapewni komfort życia i możliwość rozwoju.

Jakość zamieszkiwania jest bardzo ważną składową jakości ludzkiego życia. Obserwujemy rosnące zapotrzebowanie na dostępne cenowo mieszkania, szczególnie przy dzisiejszej wzrostowej tendencji cen na rynku sprzedaży. Miliony polskich rodzin żyje w warunkach wymagających poprawy i na to szczególnie należy zwracać uwagę projektując kolejne osiedla mieszkaniowe.

Nie należy jednak zapominać o tworzeniu lokalnych społeczności, które tylko wzmogą poczucie komfortu w nowym miejscu zamieszkania. Osiągnąć to można sukcesywnie poprzez przemyślany układ urbanistyczny.

Bardzo ważnym i trudnym zadaniem zarówno dla inwestorów jak i dla architektów jest tworzenie przestrzeni stymulujących powstawanie więzi jak i zapewniających komfort dla przyszłych mieszkańców.

Poprzez stworzenie osiedla o wyraźnym i racjonalnym układzie urbanistycznym, w powiązaniu z istniejącym kontekstem historycznym chcemy stworzyć bezpieczne, przyjazne środowisko życia i zamieszkiwania, dostępne dla społeczeństwa i wspomagające jego rozwój.

Naszym założeniem nie było zaprojektowanie jedynie zespołu budynków mieszkalnych, a części tkanki miejskiej, która uzupełni i wzbogaci zastaną okolicę. Proponujemy zgodny z MPZP prostokreślny układ kwartałowy, z pół prywatnymi dziedzińcami oraz prywatnymi przedogródkami.

Układ urbanistyczny jest bezpośrednim nawiązaniem do zlokalizowanego na północnym zachodzie, powstałego na przełomie lat 70. i 80. Osiedla Kuźniki, koncepcji autorstwa Wacława Hryniewicza, na bazie której zespół „Inwestprojektu” opracował szczegółową dokumentację dla budynków mieszkalnych oraz szkoły. Punkt wyjścia był optymalny – klin między torami a rzeką, sąsiedztwo domów jednorodzinnych, dużo terenów zielonych, a przede wszystkim zapis planu, by na całym obszarze realizować niską zabudowę.

Ponadczasowe idee osiedla Kuźniki przekładamy na język współczesnej, prostej i funkcjonalnej zabudowy mieszkaniowej.

Kluczową rolę w projektowanym układzie urbanistycznym pełni sekwencja wnętrz urbanistycznych, w zależności od lokalizacji jest to przestrzeń o zróżnicowanym charakterze (plac, dziedziniec, ulica, przedpole wejściowe do kwartału itp.). Projektowane przez nas place mają różne funkcje – począwszy od „wejściowego”, miejskiego w charakterze na zbiegu ulic Hermanowskiej z Kołobrzeską nakierowującego przechodnia na główne wejście do kompleksu. znajdujące się w pierzei najwyższych w osiedlu budynków mieszkalnych z usługowymi parterami. Plac ten stanowi także lokalny węzeł komunikacyjny, z zakomponowanymi w jego ramach istniejącymi przystankami komunikacji publicznej.

Elementem wprowadzającym do wnętrza osiedla jest ulica o nawierzchni kształtowanej na wzór woonerfu , która stanowi dojście do głównego osiedlowego placu całego założenia. W przestrzeni ulicy znajdują się dodatkowe miejsca parkingowe, wraz ze szpalerem drzew, zielenią i elementami małej architektury rozmieszczonymi tak, by być przyjaznymi dla pieszego i spowalniać ruch kołowy. Główny plac osiedlowy stanowi stosunkowo rozległą przestrzeń ujętą w ramy otwierających się w narożach kwartałów mieszkaniowych. W parterach każdego z przyległych do placu budynków przewidziano małe lokale usługowe z wejściami z poziomu placu, umożliwiając otwarcie usługi na przestrzeń zewnętrzną. Centralną część założenia stanowi regularne nasadzenie drzew ujęte w ramy ażurowej, modernistycznej w charakterze pergoli. Pergola wypełnia przestrzeń placu przymykając widokowo dalekie wglądy w ciągi ulic, wytwarzając kameralne ogólnodostępne miejsce publicznej integracji. Struktura przywodzi na myśl lekki pawilon o elastycznej funkcji, którą można dostosowywać do zmieniających się potrzeb użytkowników i pór roku.

Otwarte naroża placu są jednocześnie przedpolami wejściowymi do kwartałów mieszkaniowych, których zielone dziedzińce wyniesiono ponad poziom terenu o 120cm - podnosi to partery od poziomu ulicy i tworzy wyniesione enklawy z zagospodarowaniem takim jak place zabaw, ławki i stojaki rowerowe dla mieszkańców.

Różnicę wysokości pokonują schody terenowe wraz z pochylniami i towarzyszącymi im w podnoszącym się terenie siedziskami, murkami i donicami.

Efekt wydzielenia pomiędzy strefą publiczną placu a półprywatną dziedzińca kwartału wzmacnia domykająca kształt placu pergola przylegająca do bocznych elewacji budynków mieszkalnych. Główny woonerf i plac jest przestrzenią, do której wjazd przewidziano jedynie dla pojazdów uprzywilejowanych. Obsługę komunikacyjną kwartałów stanowią dwie ulice wjazdowe - od ul. Hermanowskiej i od ul. Koło¬brzeskiej które przechodzą w krótkie ulice parkingowe z wjazdami do garaży podziemnych.

Istotnym elementem koncepcji jest obszar wokół starej parowozowni. Po poddaniu go rewitalizacji może on służyć za miejsce spotkań mieszkańców, a sam budynek idealnie sprawdziłby się jako centrum lokalnej społeczności (czytelnia, targi śniadaniowe, koncerty, spotkania mieszkańców).

Głównym celem w zagospodarowaniu zabytkowej parowozowni było maksymalne otwarcie jej na otaczające osiedle i tereny zielone. W związku z tym, zdecydowano się na pozostawienie większości obiektu jako przestrzeni nieogrzewanej i wprowadzenie do środka roślinności, integrując wnętrze i zewnętrze. Dodatkowo, w centralnej części budynku zaproponowano zdjęcie pokrycia dachowego i wprowadzenie drzew, tworząc w ten sposób wyjątkowe miejsce spotkań mieszkańców.

W przygotowywaniu programu funkcjonalnego starano się wykreować przestrzeń uniwersalną, umożliwiającą codzienne spotkania mieszkańców w każdym wieku. Znajduje się tu miejsce zarówno na infrastrukturę sportową, kawiarnie i punkty sprzedażowe, jak również sąsiedzką czytelnie i salę wystawową.

Poza budynkiem zaproponowano obszary na działania terenowe - organizowanie targów śniadaniowych i kina plenerowego. Wszystko w otoczeni zieleni parkowej i upraw miejskich.

W zagospodarowaniu całości terenu zdecydowano się na podkreślenie w rysunku posadzki linii dawnych torów kolejowych. Poszczególne strefy funkcjonalne, zarówno w budynku starej parowozowni, jak i na zewnątrz, podkreślono poprzez wprowadzenie ramowych pergoli. Dzięki ich formie i układzie, całość założenia może przypominać zbiór wagonów kolejowych swobodnie rozłożonych po terenie zajezdni.

Ze względu na bardzo ograniczony budżet inwestycji, proponujemy nietypowe podejście do rewitalizacji w duchu angielskiej szkoły konserwacji. Zachowujemy wszystkie istniejące elementy, łącznie ze spełnieniem zaleceń konserwatorskich w kontekście zachowania stalowej konstrukcji kratownicowej, którą należy oczyścić i ponownie zamontować, jednak nie zadaszamy całości budynku. Kreujemy przestrzeń w ramach ceglanych ścian hali, w większości nieogrzewaną, przekrytą jedynie stalową kratownicą. W tych ramach proponujemy umieszczenie zróżnicowanej wielkości, zamykanych, samodzielnych funkcjonalnie kubików- kontenerów w których lokalizowane są różne funkcje.

Na zielonym placu przed parowozownią kończy się zatopiony w zieleni ciąg pieszy, biegnący wzdłuż torów kolejowych i łączący się boczną odnogą z ul. Elbląską. Jest to swoisty bufor między zabudową wielorodzinną a terenem PKP. Ciąg ten stanowi zauważalnie odróżniające się w układzie urbanistycznym element i organiczny kontrapunkt dla ortogonalnego układu zabudowy i siatki ulic. Przewidziany na wschodniej części, oddany dla mieszkańców „sad owocowy” w którym oprócz istniejącej zieleni uzupełniony byłby drzewami owocowymi: jabłoniami, gruszami, wiśniami – nawiązując do lokalizowanych obecnie w tej okolicy ogródków działkowych, stanowiłby wspólną dla mieszkańców przestrzeń rekreacyjno– spacerową, będąc jednocześnie buforem pomiędzy planowaną zabudową mieszkaniową a obszarem torów kolejowych.

Niezwykle ważnym miejscem projektu jest połączenie piesze peronów stacji kolejowej Nowy Dwór z obszarem osiedla mieszkaniowego. To ważny punkt, którego piesze połączenie z planowaną zabudową mieszkaniową istotnie polepszyłoby komunikację osiedla również na dalszych dystansach niż zapewniane przez lokalizowane przy placu wejściowym przystanki autobusu miejskiego.

Architektura przewidywana dla tego miejsca to niskie budynki o prostokreślnych elewacjach, z nowoczesnym detalem balkonów różnicujących charakter budynków w poszczególnych kwartałach. Drobne elementy indywidualizujące w detalach elewacji, proporcji okien czy elementach małej architektury w zagospodarowaniu terenu dziedzińców wewnętrznych pozwalałyby mieszkańcom wyróżnić w ich poczuciu „ich dom” pośród innych.

Projektujemy 3 powtarzalne segmenty budynków o identycznych wymiarach w osiach (6-5,70-6m) i szerokości traktu 12m ,w których lokalizowane są po 3 bądź 4 mieszkania na piętrze dostępne z 1 klatki schodowej, nazwane w projekcie A, B i C. Segment A to dwa mieszkania M3 i jedno M1, B Umożliwia to tworzenie modułowego rzutu, który można dostosowywać w parterze do konkretnej lokalizacji (wejście do klatki z różnych stron, wjazd do garażu, itp.) Ułatwia to uzyskanie pożądanej struktury mieszkań, ale również budowę, dając możliwość dostosowywania rzutów pod technologie prefabrykacji.

Narożniki i miejsca nietypowe rozwiązywane są w sposób indywidualny.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, poczta@ronet.pl