Konkursu architektoniczno-urbanistyczny na koncepcję modernizacji kompleksu sportowego „Skra” przy ulicy Wawelska 5
III nagroda

<<< powrót
  • WXCA
Skład zespołu:
  • Paweł Grodzicki  
  • Szczepan Wroński  
  • Paweł Wolanin  
  • Krzysztof Moskała  
  • Anna Dobek  
  • Andrzej Barcewicz  
  • Aleksandra Wiktorko  
  •  
  •  
  • http://www.wxca.pl/  
  •  

Założenia ideowe projektu

Etos


Sport to nie tylko proste bycie aktywnym fizycznie lecz przede wszystkim system wartości. Kultura ciała pomaga człowiekowi wieść zdrowe, spełnione i mądre życie. Jednym z najważniejszych wzorców w tej dziedzinie jest starożytny etos olimpijski rozumiany jako filozofia uprawiania sportu. Wiązał się on między innymi dążeniem do doskonałości, harmonii w rozwoju ciała i ducha, szlifowaniem cnót, zasadami szlachetnej rywalizacji. Wskazywał, że doskonałość ciała i umysłu powinny iść w parze. Dlatego w greckim gimnazjonie obok palestry – pola ćwiczeń, równoprawne miejsce zajmowała eksedra – gdzie zasiadali i dysputy wiedli filozofowie i retorzy. Wszechstronny rozwój, równowaga, spełnienie – to filozofia życia.

Te cechy i wartości pozostają aktualne do dziś i nabierają szczególnego znaczenia w czasach coraz bardziej dynamicznych przemian cywilizacyjnych, kulturowych i społecznych, jakich jesteśmy świadkami. W takim kontekście ważne jest tworzenie stabilnych enklaw, punktów odniesienia - pomocnych w zachowaniu równowagi w zmieniającej się rzeczywistości. Etos ciała i ducha, wzmacniania cnót – jest jedną z najlepszych dróg do tego celu.

Przez odwołanie się do fundamentalnych, ponadczasowych wartości klasycznych i ich współczesną interpretację proponujemy stworzenie środowiska, w którym architektura, kompozycja urbanistyczna oraz kompozycja aktywności i programów wspierać będą nadrzędny cel – dobre życie. Struktura architektoniczno-urbanistyczna stanie się trwałym fundamentem, opoką służącą doskonaleniu ciała, ducha, a w szerokim sensie – holistycznie pojmowanej harmonii życia i dobrostanu człowieka w stale zmieniającej się rzeczywistości.

Sztuka kompozycji, harmonia, porządek

Architektura i organizacja przestrzeni urbanistycznej to jeden z najważniejszych i najskuteczniejszych środków do osiągnięcia powyższych celów. Harmonijny rozwój ciała i umysłu nie może się odbywać bez harmonii przestrzeni - otoczenia w którym żyjemy. Budowanie kompozycji ciała, ducha i budowanie kompozycji przestrzeni i programów traktujemy jako dwa nierozerwalne aspekty tego samego działania.

Już w widocznych do dziś reliktach oryginalnego projektu i zagospodarowania zespołu Skry, mimo zaniedbania i ruiny, z łatwością można odczytać ślady dobrze przemyślanej kompozycji przestrzennej i programowej tak w skali urbanistycznej, jak i poszczególnych obiektów. Widoczna jest od skali największej po detal i drobne formy architektoniczne Intencja ukształtowania dobrze skomponowanej całości. Wciąż czytelne jest inspiracja klasycznymi ideałami proporcji kompozycji i harmonii. Wartości te nie powinny zostać utracone.

Proponowana kompozycja urbanistyczna całego zespołu opierać się będzie na wyraźnie zarysowanym i czytelnym w układzie głównych przestrzeni publicznych. Pierwszoplanowa struktura zbudowana jest na osiowej i ortogonalnej zasadzie, z odniesieniem do klasycznych zasad symetrii oraz wizualnego zrównoważenia elementów - w ich współczesnej interpretacji. Precyzyjnie budowana harmonijna organizacja elementów architektonicznych, terenowych i zieleni - tak istniejących jak projektowanych, relacje widokowe - tworzyć będą uporządkowane, szlachetne i godne ramy dla aktywności sportowych. Podstawowymi elementami kształtującymi kompozycję urbanistyczną będą dwie aleje na osi północ południe i wschód zachód, zmodernizowana bryła głównego stadionu, hala treningowa, obiekty kubaturowe, portyki, akcentowane zamknięcia widokowe i symbolicznie zaznaczone wejścia na teren. Przecięcie głównych osi zaakcentuje symboliczny tolos i podium, gdzie każdy będzie mógł doświadczyć chwały zwycięzcy.

Główna struktura urbanistyczna jest kanwą dla rozplanowania wszystkich plenerowych obiektów oraz stref treningowych i rekreacyjnych. Obszary te dowiązują się do głównych elementów, jednak ich organizacja przestrzenna ma swobodniejszy, bardziej naturalny i służący aktywnościom charakter.

Powyższe założenia służyć będą wykreowaniu bardzo wyrazistej tożsamości zespołu sportowego Skry: harmonii spokoju i ładu przestrzennego tworzących środowisko dla doskonalenia ciała i ducha. Niczym kompozycja Villi Hadriana, rzymskich forów, greckiej agory, gimnazjonu - przestrzeń kompleksu Skry ma tworzyć szczególną aurę udzielającą się użytkownikom i wywołującą odpowiedni stan ducha w trakcie ćwiczeń. Celem jest, aby przez samo wkroczenie w obszar kompozycji Skry, użytkownicy – od zwykłych spacerowiczów, sportowców amatorów, do zawodników – byli wprowadzani w nastrój dążenia doskonałości w harmonii ze światem.

Jednym z widocznych elementów przyjętego języka architektonicznego jest kolumnada, portyk, czy perystyl – wnętrze, dziedziniec otoczone kolumnadą. Są one tworzone za równo przez formy architektoniczne, jak i zieleń – stąd użycie drzew o strzelistym, kolumnowym pokroju. Te formy, występujące w osiowych założeniach promenad, jak i obudowie boisk i placów treningowych - wyrażają wzniosłość i dążenie do ideału, jak i humanizm założenia. Kompozycję dopełnią rzeźby, dzieła sztuki, elementy małej architektury rozmieszczone w krajobrazie.

Od amatora do olimpijczyka

Nikt nie zdobędzie medalu olimpijskiego z dnia na dzień, jak nie zdobywa się himalajskiego szczytu w jednym kroku. Wielkie osiągnięcia są dostępne jedynie dla nielicznych po długich latach treningów i przygotowań. Lecz pierwszy niewielki krok, kilka minut aktywności choćby w trakcie spaceru – jest dostępny dla każdego, niezależnie od wieku, kondycji, przygotowania. Zdobycie szczytu jest sumą takich niewielkich kroków, stopniowych postępów. Celem projektu jest umożliwienie stopniowego oswajania, gdzie każdy może zdecydować się na dalszy wysiłek lub pozostanie we własnej strefie komfortu i satysfakcji.

Ułożenie elementów programu zostało tak rozplanowane, aby funkcje przeznaczone dla użytkowników o różnym stopniu zaawansowania (i zaangażowania) sąsiadowały ze sobą narastająco: na zamknięciu podkowy głównego stadionu używanego przez profesjonalistów znajdą się propyleje – zadaszona przestrzeń do ćwiczeń plenerowych dla amatorów, te zaś rozciągają się wzdłuż promenady pieszej przeznaczonej dla wszystkich, po jej przeciwnej stronie znajdą się baseny otwarte i tereny rekreacyjne. Wzdłuż głównej osi alei sportów, tuż obok promenady spacerowej znajdzie się pas wypełniony boiskami i plenerowymi instalacjami do ćwiczeń, prób lekkoatletycznych dla amatorów, dalej boiska i rzutnie treningowe dla zawodników; z przeciwnej strony alei wyniesiony budynek hali lekkoatletycznej (zawodnicy), w jego parterze – podcieniu - symboliczna stoa służąca aktywnościom społecznym, dalej plac wejściowy na stadion główny dla kibiców oraz mogący służyć imprezom zbiorowym.

Wszystkie funkcje tworzą równolegle ułożone pasma aktywności o różnorodnym charakterze i rosnącym stopniu profesjonalizmu. Takie rozłożenie programów powoduje, że strefy różnego zaawansowania sportowego sąsiadują na całej długości, granice między nimi są zatarte, wszystkie grupy tworzą wspólnotę, choć każda funkcjonuje na własnym specjalizowanym dla jej potrzeb terenie. Użytkownicy o różnym stopniu zaawansowania patrzą na siebie, uczą wzajemnie, pozostają w relacji, inspirują.

Daje to możliwość stopniowego oswajania się i awansowanie od amatora do olimpijczyka. Nikt też nie musi się czuć gorszym przez to, że jest początkujący, a ktoś inny jest sprawniejszy – dla każdego znajdzie się odpowiednia strefa komfortu. Wszyscy tworzyć będą wielką wspólnotę ludzi połączonych sportowym wysiłkiem, czerpiących satysfakcję, energię i równowagę życiową z aktywności, niezależnie od stopnia profesjonalizmu i poziomu zaawansowania.

Ciało i duch

Czy możliwe jest reaktywowanie starożytnej idei jedności ciała i umysłu w podobny sposób, jak ją realizowały greckie gimnazjony, czy rzymskie termy? Tam ćwiczenia fizyczne, kąpiele cielesne dopełniały się w harmonii z dysputami politycznymi i filozoficznymi, sale ćwiczeń sąsiadowały z bibliotekami, recytacje poetów zdarzały się obok zmagań zapaśników.

Zakładamy, że mariaż palestry z eksedrą jest dziś nie tylko możliwy, lecz byłby źródłem potencjału i synergii. Dlatego postulatem projektowym jest uzupełnienie programu sportowego o aktywności służące umysłowi i budowaniu relacji społecznych. W pawilonach zlokalizowanych wzdłuż Alei Sportów znajdą się przestrzenie gastronomiczno-klubowe służące relaksowi i spotkaniom. Podobną rolę pełnić będą portykowe zadaszenia rozproszone po terenie.

W budynku hali lekkoatletycznej, w uzupełnieniu przestrzeni sportowych, proponowane są w poziomie parteru i piętra mniejsze przestrzenie klubowe połączone z galerią sztuki, biblioteką, mediateką. Tam odpoczynek po wysiłku fizycznym połączyć można będzie z obcowaniem ze sztuką, muzyką, literaturą i nawiązywaniem więzi społecznych.

Powiązania z otoczeniem

Szczególne znaczenie mają relacje zespołu Skry z otoczeniem, a w szczególności z terenami rekreacyjnymi parku Pole Mokotowskie. Przyjęto zasadę, że jakkolwiek obszar Skry będzie zintegrowany z parkiem przez ciągłość charakteru rekreacyjnego, zieleni, powiązań pieszych, to będzie on miał jednocześnie wyraźnie odczytywalny indywidualny charakter. O ile Park jest miejscem swobodnej, naturalnej kompozycji przestrzennej i często spontanicznych aktywności, o tyle teren zespołu Skry cechować będzie kompozycja uporządkowana, o wyraźnie odczytywanej strukturze, dająca obraz ładu, spokoju i porządku - będących z kolei tłem, podłożem dla dynamiki aktywności sportowych. Ważne aby teren Skry wyróżniał, nobilitował swą aurą każdego, kto znajdzie się w jego obrębie.

Centralna część terenu będzie strefą nasycenia stricte sportowego, lekkoatletycznego charakteru zespołu, natomiast na obrzeżach, stykach z parkiem, w szczególności w pasie południowym, znajdą się funkcje o pośrednim – sportowo-rekreacyjnym charakterze, przeznaczonym także dla dzieci, rodzin. Zapewni to łagodne przejście od aktywności parkowych do ściśle sportowych we wnętrzu i przeciwnie – emanowanie programu sportowego w przestrzeń parku.

Teren Skry jest, od strony Pomnika Lotnika, jednym z ważnych wejść na teren parku. To daje dodatkowy potencjał wymiany i inspiracji – każdy przechodzący może poczuć energię lekkoatletycznych treningów, spróbować własnych sił przy okazji, by kolejnym razem stać się już prawdziwym uczestnikiem. Dzięki temu rozpoczęcie regularnych aktywności będzie naturalnym, niewymuszonym procesem.

Główne osie publicznych przestrzeni zespołu Skry będą zintegrowane z układem ścieżek parkowych Pola Mokotowskiego. Istotnym elementem koncepcji konkursowej rewitalizacji parku jest wytworzenie okrężnej promenady spacerowej służącej także biegaczom, rolkarzom, a w zimie biegom narciarskim. Na ścieżce tej nanizane będą atraktory parkowe – miejsca rekreacji, sportu, aktywności. Tereny sportowe Skry staną się jednym z głównych atraktorów, puntem węzłowym na tej ścieżce. Promenada okrężna została wkomponowana w układ przestrzeni publicznych zespołu, co pozwoli sportowym użytkownikom parku na zatrzymanie i skorzystanie ze specjalizowanych stref sportowych Skry.

Koncepcja konkursowa rewitalizacji Pola Mokotowskiego zakłada wytworzenie pasm zieleni krajobrazu biocenotycznego – w tym jednego przechodzącego przez teren zespołu Skry. Przyjęto kontynuację tej koncepcji, jednak w formie bardziej uporządkowanego układu zieleni na terenie Skry.

Elementy

Osie kompozycji


Projektowane zagospodarowanie terenu Skry opiera się na dwóch osiach, istniejących w pierwotnym obszarze Skry, a które z czasem zatraciły swój charakter. Oś północ-południe łączy ul. Wawelską i rondo zaakcentowane Pomnikiem Lotnika z Polem Mokotowskim, jest ona bardzo ważna, ponieważ łączy miasto z parkiem, w koncepcji wzdłuż tej osi zaproponowano Aleja Sportów. Oś wschód-zachód łączy bramę wejściową na Skrę od strony ogródków działkowych z boiskiem treningowym. Skrzyżowanie tych dwóch osi jest niezwykle istotne dla projektu, bowiem to przy nim kumulują się najważniejsze aktywności promieniując wzdłuż Alei i rozlewając się na przyległe obszary.

Profesjonaliści – Amatorzy

Aktywności występujące na Skrze są ściśle powiązane ze sportem, głównie lekkiej atletyce i są one podzielone względem zróżnicowanych użytkowników, układając się warstwami w rodzaj gradientu. Intencją koncepcji jest wytworzenie nieformalnych więzi społecznych, relacji motywujących do podejmowania kolejnych wyzwań. Pierwszą warstwę stanowią Spacerowicze korzystający ze świetnego skomunikowania z Polem Mokotowskim, studenci przemykający na pobliskie uczelnie, rodzice z dziećmi. Drugą warstwę stanowią Amatorzy, ludzie którzy zajmują się sportem hobbystycznie, często po pracy. Nie oznacza to, że aktywności będą się nasilać wieczorami, wręcz przeciwnie, coraz częściej pracujemy w trybie wolnym samemu gospodarując sobie czas, m.in. na uprawnianie sportu. Wielu spośród Amatorów to niedawni Spacerowicze, którzy zmotywowani obserwowaniem sportowców, korzystając z wolnej chwili odważyli się zacząć trenować. Trzecią warstwą są Profesjonaliści, sportowcy zajmujący się sportem zawodowo, wielokrotnie są to Olimpijczycy, Mistrzowie Świata. Oni też kiedyś byli Amatorami sportu, lecz dzięki predyspozycjom i pracy podążyli drogą Sportowca.

Wszystkie te grupy wpływają na siebie wzajemnie, Profesjonaliści motywują Amatorów, Amatorzy Spacerowiczów, a wszystko to bezkolizyjnie, bowiem każda z nich posiada własne, dedykowane im przestrzenie. Warstwy te mają odzwierciedlenie w strukturze budowania Osi, pełnią funkcję komunikacyjną, stanowią ciąg spacerowy, któremu towarzyszą funkcje sportowe rangi amatorskiej. Te z kolei wnikają w teren, wyciągając się w kierunku funkcji przeznaczonych dla Profesjonalistów, przenikając się z nimi, prowadząc do interakcji.

Aleja Sportów

Zlokalizowana na osi północ-południe Aleja Sportów jest najważniejszym ciągiem komunikacyjno-funkcjonalnym Skry, stanowi ideowy kręgosłup koncepcji. Jest to przestrzeń spacerowa wprowadzająca rozliczne instalacje pozwalające na aktywne spędzanie czasu indywidualnie i w grupach, rekreacyjne uprawianie dyscyplin lekkoatletycznych połączone z edukacją na ich temat. W trakcie wydarzeń masowych przyjmuje rolę szlaku komunikacji na stadion.

Celem obszaru jest zainteresowanie użytkowników dyscyplinami lekkoatletycznymi i zachęcenie do regularnego treningu w ramach sekcji sportowych ośrodka, co jest osiągane na poziomie fizycznego oznakowania i komponentów interaktywnych wykorzystujących smartfony użytkowników. Wprowadzenie różnych form infrastruktury pozwala również na realizowanie z jej wykorzystaniem animacji, np. podczas akcji „Lato w mieście”. Na bogactwo Alei Sportów składają się:
• Boiska do siatkówki. Zlokalizowano je w miejscach gdzie znajdowały się pierwotnie, rozrzucone swobodnie przestrzenie. Czytelnie wydzielone wysokimi drzewami zapewnią optymalne warunki do przyjacielskiego meczu między przyjaciółmi.
• Bieżnia do biegu na 60 m. Przestrzeń ogólnodostępna umożliwiająca amatorską rywalizację sportową. Ma wbudowany komponent interaktywny umożliwiający pomiar czasu i tworzenie zróżnicowanych klasyfikacji.
• Tor z miniprzeszkodami. Przestrzeń aktywności rekreacyjnej dla dzieci wprowadzająca je w ideę biegu z przeszkodami – na terenie bieżni rozlokowane są zminiaturyzowane przeszkody, których pokonanie pozwala poznać zasady związane z biegami tego rodzaju. Daje on możliwość uczestnictwa w regularnych treningach w obrębie ośrodka.
• Kulodrom. Instalacja zbliżona ideowo do bulodromu, tłumacząca zasady pchnięcia kulą ale w sposób bezpieczny dla postronnych osób i atrakcyjny dla oka. Podstawą instalacji jest prezentacja właściwej techniki pchnięcia oraz podstawowych zasad tej dyscypliny. Udostępniona kula ma zredukowaną wagę celem uniknięcia ryzyka kontuzji.
• Tyrolka oszczepowa. Podobnie jak w przypadku kuldromu, jest to obiekt wzorniczy, pozwalający na spróbowanie rzutu oszczepem przez dziecko w bezpieczny sposób. Celem instalacji jest prezentacja podstawowych zasad rzutu w sposób atrakcyjny i bezpieczny dla użytkownika oraz osób postronnych.
• Skocznia do skoku w dal i trójskoku. Pełnowymiarowe skocznia umożliwia zapoznanie się z zasadami sportu oraz przeprowadzenie rekreacyjnej rywalizacji. Skocznia jest wyposażona w sprzęt pomiarowy i zachęca użytkowników do samodzielnej konserwacji i właściwego przygotowania toru do skoku.
• Skok wzwyż. Zminiaturyzowana instalacja do skoku wzwyż, która jest wprowadzona w formie sezonowo dostępnego obiektu. Tyczka wyznaczająca wysokość zostaje zastąpiona taśmą, której wysokość można regulować. Zrealizowana z wodoodpornego tworzywa siatka zawieszona nad zagłębieniem wypełnionym nawierzchnią amortyzującą gwarantuje bezpieczeństwo użytkowania.
• Mini-rugby. Rugby to jedna z dyscyplin obecnych na terenie ośrodka Skra od wielu lat i kolejna z młodych dyscyplin obecnych na Igrzyskach Olimpijskich. Podkreślając te fakty, na terenie ośrodka proponuje się zminiaturyzowane boisko, z wysokiej jakości nawierzchnią sztuczną, pozwalające prowadzić rozgrywkę w formie zabawy, jak i spróbować kopnięcia do specjalnie pomniejszonych bramek.
• Siłownia plenerowa. Bazująca na estetycznej kompozycji rytmicznych słupków, drążków i drabinek, przeznaczona do ćwiczeń z dziedziny kalisteniki. Zlokalizowano ją blisko stadionu treningowego, aby chętniej korzystali z nich zawodnicy rugby przed lub po treningu.
• Polany aktywności. Trawiaste kwatery wyodrębnione drzewami służące do różnego rodzaju aktywności na świeżym powietrzu, np. joga lub tai-chi. Mogą również być wykorzystywane w celach rekreacyjnych, np. do piknikowania.

Alei i zlokalizowanym wzdłuż niej aktywnościom towarzyszą portykowe altany. Parkowe zadaszenia o powściągliwej architekturze dadzą ochronę przed słońcem i opadami - umożliwiając aktywności społeczne a także korzystanie z Alei przez dłuższy czas w roku, również przy mniej sprzyjających warunkach. Wiele z nich nie zawiera kubatur, nie definiuje funkcji będąc otwartymi na aktywności typu joga, czy tai-chi, inne z kolei posiadają dodatkowe wydzielenie pionowe stanowiące dodatkową ochronę. Na wyposażeniu Altan oprócz oświetlenia są również ławki z wbudowanymi schowkami na rzeczy osobiste, gdyby zaszła potrzeba ich przechowania na czas treningu. Inne będą wyposażone w stoliki z gniazdkami by umożliwić plenerowy co-working.

Boisko wielofunkcyjne

Na północnym krańcu Alei Sportów, w zagłębieniu, gdzie dawniej znajdowały się korty tenisowe zaproponowano boisko wielofunkcyjne, które pozwala na prowadzenie rozgrywek w różnych dyscyplinach takich jak piłka ręczna, siatkówka, koszykówka, czy tenis. Dzięki zachowaniu wschodniej trybuny, boisko jest doskonałym miejscem do prowadzenia małej skali rozgrywek sportowych i animacji rekreacyjnych. Część podwyższenia trybuny może zostać wykorzystana jako podest umożliwiający prowadzenie zajęć fitness dla grupy osób zgromadzonej na terenie boiska.

Korzystając z różnicy poziomów terenu proponuje się powiązać przestrzeń z funkcjami znajdującymi się w kondygnacjach podziemnych obiektów sąsiednich. Rozwiązanie to było oryginalnie zrealizowane przy zespole kortów.

Forma boiska zaproponowana w projekcie jest zgodna z zapisami MPZP i przewiduje likwidację części zagłębienia pod ciąg komunikacyjny. W opinii autorów rozwiązanie MPZP nie jest optymalne i wskazana jest jego weryfikacja w kierunku zachowania oryginalnego ukształtowania, odtworzenie boisk w pełnym wymiarze i wykorzystanie istniejących skarp na widownię.

Ściana do treningu tenisa, squash’a

Po drugiej stronie przewiduje się realizację małej ściany do tenisa o profilu parabolicznym na nawierzchni sztucznej. Przestrzeń umożliwia rekreację i trening kilku użytkownikom jednocześnie. Może to być też miejsce, gdzie pierwsze kroki z rakietą w dłoni będą stawiali najmłodsi.

Agora

Od strony północnej, na przecięciu alei prowadzących od wejść na teren utworzono Agorę, reprezentacyjny plac witający nowoprzybyłych na Skrze. Plac jest od zachodu flankowany Klubokawiarnią Eksedra, wyremontowanym istniejącym budynkiem klubowym z wewnętrznym dziedzińcem, przeznaczonym na lokal gastronomiczno-rozrywkowy, gdzie można podyskutować o sporcie i filozofii życia. Obiekt jest zlokalizowany na osi wieży Stadionu Głównego wpisując się w kompozycję terenu. Plac od strony wschodniej flankuje nowy obiekt, Stoa z bramą kadrującą widok na wieżę. Od strony północnej umieszczono maszty flagowe, nieodłączny element imprez sportowych o europejskim i światowym statusie które mają się odbywać na Stadionie. Od południa plac domyka Znicz Wodny, misa z wodą, która kiedyś była fontanną, a teraz generuje rozproszoną, mineralizowaną wodę.

Z Agory ma się wgląd nie tylko na główne wejście do Stadionu (przewiduje się, że przy remoncie obiektu nowe wejście główne zostanie utworzone pod wieżą), wgląd na teren rzutni przez przeszklenie Eksedry, ale również stąd wyraźnie widać Aleję Sportów podkreśloną szpalerem topól ciągnących się aż do Pola Mokotowskiego. Zakomponowano również powiązanie osią widokową z pomnikiem lotnika.

Stoa

Podłużny obiekt wielofunkcyjny usytuowany pomiędzy Aleją Sportów, a Stadionem Głównym. Parter budynku został zaprojektowany jako zestaw kubatur pomiędzy którymi pozostawiono wolne przestrzenie zapewniające kadrowania na elewację Stadionu, a które mogą być otwarte na różne aktywności. Mogą się tam odbywać targi śniadaniowe lub występy teatralne, a podczas masowych imprez na Stadionie zapewnią swobodny przepływ ludzi. Stworzenie nowej kubatury wzdłuż Stadionu kreuje zestaw nowych relacji z jego fasadą. Stoa posiada wycięcie akcentujące wieżę, będąc jednocześnie szeroką bramą zachęcającą do podejścia bliżej. Ponad bramą przewidziano boiska uzupełniające funkcję. Podłużna przestrzeń pomiędzy obiektami zachęca nas do obserwowania fasady w zbiegu perspektywicznym aby lepiej wydobyć rytmikę wejść.

Funkcjonalnie Stoa współgra ze sportowym charakterem Skry, jego najważniejszą funkcją jest hala treningowa o wymiarach 25 x 150 m zlokalizowana na najwyższej kondygnacji. Dzięki temu zabiegowi Profesjonaliści uzyskują nietuzinkową przestrzeń treningową, wyniesienie wysoko ponad teren zapewnia niezwykłe widoki: przez szklane fasady z jednej strony towarzyszy im szpaler topól i widok na parkową część, z drugiej widok na historyczna fasadę Stadionu. Wyniesienie oddala Profesjonalistów od postronnych tworząc im przestrzeń jakiej potrzebują przed zawodami, przestrzeń skupienia i odnajdywania harmonii. Hala treningowa połączona jest z bryłą Stadionu Głównego łącznikiem zapewniającym bezpośrednie wyjście na płytę boiska.

Ponadto w parterze i kondygnacji +1 przewidziano szereg funkcji o mniej sportowym, również komercyjnym charakterze. Przewiduje się, że znalazłyby się tam lokale gastronomiczne, gdzie można zamówić dania z odpowiednią liczbą kalorii, spełniając kryteria diety przystosowanej do podjętego treningu. Sala wielofunkcyjna z magazynami na sprzęt może spełniać funkcje sportowe, a po podziale również konferencyjne. Może mieć ona elementy multimedialnej sali gimnastycznej, dzięki łączeniu technologii cyfrowych z aktywnością fizyczną. Proponuje się również stworzenie pierwszej w Warszawie areny wirtualnej rzeczywistości, wolnej, pustej przestrzeni która po założeniu okularów do wirtualnej rzeczywistości może zmienić się w dowolną przestrzeń o dowolnej funkcji. Będzie można wyjść na stadion o pełnych trybunach w gwarze owacji by poczuć się jak Olimpijczyk. Będzie można też wspólnie z przyjaciółmi uczestniczyć w kosmicznej bitwie na lasery, możliwości są prawie nieograniczone. Takie miejsce daje możliwości nie tylko na aktywność ruchową, ale również budowanie więzi. Aby spełnić postulat równowagi pomiędzy ciałem i duchem proponuje się w nim również bibliotekę i mediatekę możliwość obcowania z dziełami sztuki, literaturą i muzyką.

W kondygnacji podziemnej obiektu zlokalizowany zostanie parking.

Zakątek uzdrowiskowy i bulodromy

Przestrzeń adresowana przede wszystkim do seniorów – zawiera elementy charakterystyczne dla obszarów uzdrowiskowych – fontannę, wygodne siedziska oraz instalacje wprowadzająca minerały w powietrze zbliżone w funkcji do tężni, ale skuteczniejsze i realizowane przy niższym koszcie utrzymania, a także poidełka z mineralizowaną wodą. Na terenie obszaru znajdują się także liczne bulodromy wykonane z zgodnie z praktyką ich realizacji (nawierzchnia mineralna i drewniane bandy). Duża liczba bulodromów sprzyja przyciąganiu regularnych użytkowników, którzy mogą być pewni, że infrastruktura będzie dostępna od razu lub w ciągu krótkiego czasu.

Solatorium

W ramach terenu zajmowanego przez CMS tkwi potencjał rozbudowy o kolejne funkcje komercyjne wspierające nie tylko sportowców, ale również entuzjastów zdrowego trybu życia. Przy Alei mogłoby znaleźć się Solatorium, przeszklony pawilon mający coś z oranżerii. W środku oprócz egzotycznych roślin oczyszczających powietrze, strumieni wodnych oraz zmgławiaczy utrzymujących wysoką wilgotność powietrza zainstalowano by sztuczne oświetlenie. Całość tworzyłaby klimat wyciszenia i medytacji, leśne odgłosy wpływałyby kojąco, byłoby to miejsce relaksu i złapania słońca. Miejsce to cieszyłoby się dużym powodzeniem zwłaszcza zimą, gdy poziom depresji spowodowanej brakiem słońca jest bardzo wysoki.

Arena Sportów

Na południowym krańcu Alei Sportów znajduje się Arena Sportów, strefa poświęcona grom zespołowym, rekreacji i ćwiczeniom ogólnorozwojowym. Jest to zespół większych boisk sportowych do koszykówki, streetballu, piłki ręcznej. Poprzedza ją przestrzenna forma sześciennych modułów z integralnym wyposażeniem do ćwiczeń, która daje możliwość korzystania na wiele różnych sposobów.

Strefa ta ma szansę stać się największym na terenie Warszawy obszarem przeznaczonym do treningu sprawnościowego, gimnastycznego i boulderingu. Wprowadzone formy aktywności pozwalają na równoczesne przebywanie w ramach obszaru osób w różnym wieku korzystających z przestrzeni zarówno hobbystycznie, jak i w formie profesjonalnego treningu z wykorzystaniem masy własnego ciała. Dobór konstrukcji pozwala na różnorodne formy treningu i rozwoju nie tylko siły, ale też równowagi, elastyczności i mobilności. Skala terenu pozwala na prowadzenia zajęć z grupami zorganizowanymi użytkowników o różnym stopniu zaawansowania. Przestrzeń wprowadza elementy stalowe, ale przede wszystkim wykorzystuje elementy naturalne takie jak bloki skalne, głazy, drewniane bale.

Obszar został ujęty w ramy lekkimi portykowymi zadaszeniami (perystyl) biegnącymi po jego obrysie czytelnie wyznaczając ramy Areny. Pod dachem znajdują się siedziska na których mogą przebywać obserwatorzy, np. rodzice dzieci korzystających z terenu. Ławy wyposażone są w lockery do przechowywania rzeczy.

Pawilon, wrotkowisko, carver wave, mini golf

Naprzeciwko Areny Sportów, po drugiej stronie Alei Sportów zlokalizowano Pawilon Gastronomiczny z ogólnodostępnym węzłem sanitarnym oraz wypożyczalnią sprzętu sportowego. Od wrotkowiska oddziela go zielony pas gdzie mogą się wysypać stoliki z kawiarni, obok nich ulokowano zestaw stołów do ping-ponga oraz boisko do siatkówki.

Na styku z Polem Mokotowskim znajduje się strefa aktywności dla rolkarzy. Wrotkowisko jest jednym z elementów tworzących sieć tras dla rolkarzy w ramach całego Pola Mokotowskiego, ale to tutaj, na terenie kompleksu sportowego zlokalizowany jest najważniejszy. Mniejsza pętla jest bezpośrednio połączona z wielką pętlą wokół całego parku. Zimą wrotkowisko będzie można zamienić na lodowisko.

Ponadto pętla wrotkowiska otacza carver wave. Jest to instalacja w formie betonowej fali, która zdobywa globalną popularność jako konstrukcja pozwalająca na trening surfingu bez wchodzenia do wody. Jest formą zabawy, atrakcyjną zarówno dla osób na deskach typu carver, jak i osób na rolkach, hulajnogach, rowerach i deskorolkach. Korzystają z niej zarówno początkujący, jak i zaawansowani użytkownicy.

Oprócz tego, w środku pętli, wśród drzew przewidziano pole do minigolfa. Przyciągnie rodziny z dziećmi, włączając w to seniorów, jest to mało kontuzyjna aktywność wzmacniająca więzi rodzinne.

Aleja okrężna

Na osi wschód-zachód zaproponowano Aleję powiązaną z aleją okrężną parku Pole Mokotowskie, reprezentacyjny ciąg pieszy, na który nanizane są istotne otwarcia widokowe: na „podkowę” Stadionu Głównego oraz baseny.

Aby lepiej skomunikować teren Skry z parkiem Pole Mokotowskie zdecydowano się (w nawiązaniu do zwycięskiej pracy konkursowej) by wydzielić pasy dla rolkarzy i rowerzystów. Szlak ten przed Stadionem treningowym skręca w Aleję Sportów by następnie przed Pawilonem odbić w bok, by biec wzdłuż wrotkowiska dalej, z powrotem na Pole Mokotowskie.

Stadion treningowy

Na osi Alei Okrężnej znajduje się Stadion treningowy, stanowi on obszar dedykowany Profesjonalistom. Lokalizacja w odsunięciu od głównych ciągów spacerowych pozwala na komfortowe korzystanie z obiektów bez kolizji z innymi użytkownikami terenu Skry, czyli Amatorami i Entuzjastami.

Wykorzystano i zachowano istniejące ukształtowanie terenu, lekkie obniżenie względem głównych traktów w sposób czytelny, choć nienachalny wydziela strefę sportu profesjonalistów. Na wyposażenie stadionu składa się bieżnia okrężna 4 x 400 m, skocznia do skoku wzwyż, skocznia do skoku w dal i trójskoku, skocznia do skoku o tyczce (z obustronnymi skrzyniami), rzutnia do rzutu dyskiem (z sektorem 80 m) i młotem (90 m), rzutnia do rzutu oszczepem (z sektorem 100 m), rzutnia do pchnięcia luką (sektor 25 m). Na środku znajduje się trawiaste boisko do rugby (100 x 70 m), może ono być wykorzystane do dyscypliny ultra-frisbie. Aby zapewnić możliwość ćwiczenia również po zmroku stadion został wyposażony w oświetlenie.

Dookoła stadionu, powyżej jego płyty znajduje się ścieżka treningowa na której można uprawiać jogging. Utrzymano naturalny, zielony charakter przestrzeni, planuje się dosadzenia drzew w celu uporządkowania drzewostanu.

Obiekt treningowy

Jedną ze ścian wnętrza urbanistycznego boiska treningowego stanowi fasada obiektu treningowego. Nadany mu charakter jest spójny z pozostałymi nowoprojektowanymi obiektami na terenie Skry, na pierwszy plan wybijają się smukłe, białe kolumny za którymi majestatycznie majaczą kubatury kryjące funkcję. Zastosowana regularna rytmika doskonale wpisuje się w szlachetną rytmikę smukłych topól. Między budynkiem a boiskiem znajduje się wykorzystująca różnice terenu, oparta na zboczu widownia z miejscami dla 512 osób, w tym 20 dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich.

Bryła budynku kreślona jest dwiema osiami – osią Alei oraz osią boiska do którego przylega obiekt. Na osi Alei znajduje się wspierany kolumnami portyk dzielący obiekt dwie części, na mniejszy pawilon przeznaczony dla Amatorów oraz Entuzjastów sportu, oraz na część główną dedykowaną Profesjonalistom. Obie są wizualnie spięte dachem wspartym kolumnadą (perystazą) zawierając ją w prostopadłościenną bryłę nanizaną symetrycznie na oś boiska.

Forma portyku została zastosowana świadomie jako zakończenie Alei, stanowi wykadrowany widok na aktywności Profesjonalistów. Lokalizacja obiektu bezpośrednio wzdłuż boiska treningowego nie tylko umożliwia użytkownikom bezpośredni kontakt z boiskiem, czyli przestrzenią doskonalenia, ćwiczeń, ale również wyodrębnia tę przestrzeń, intuicyjnie oddzielając ją od Bulwaru Sportów przeznaczonego głównie na aktywności Amatorów.

Czytelność podziału funkcji na Entuzjastów i Profesjonalistów uzyskano dzięki zlokalizowaniu głównych wejść do obiektu w ramach portyku. Część dla Entuzjastów zawiera w znacznej mierze przestrzeń komercyjną, na lokal usługowy, w projekcie założono, że będzie mieścił niewielką gastronomię. Amatorzy ćwiczący na Bulwarze Sportów nabędą tu bogato mineralizowane napoje, przechodnie pyszną, czarną kawę, a fani rugby butelkę rzemieślniczego piwa. Z piętra gdzie przewidziano większość miejsc siedzących rozpościera się widok na boisko, najbardziej atrakcyjny właśnie podczas meczów i zawodów. Ponadto, w ramach pawilonu zaproponowano zejście na kondygnację -1 do sanitariatów ogólnodostępnych, zadbano o to by zejście było możliwe również poza godzinami otwarcia lokalu.

Część główna przeznaczona jest dla Profesjonalistów, a więc często Olimpijczyków reprezentujących Polskę na światowych zawodach lekkoatletycznych. Znajdą tam odpowiednie warunki potrzebne do ćwiczeń, zarówno w postaci wyposażenia oraz stworzenia atmosfery spokoju i skupienia. Najbliższej portyku znajduje się Hol, wysoka na dwie kondygnacje reprezentacyjna przestrzeń witająca użytkowników. Dalej na parterze znajdują się szatnie i sanitariaty dla lekkoatletów, oraz pomieszczenia sędziów i trenerów. Część ta została symetrycznie zawarta między dwiema klatkami schodowymi będącymi główną komunikacją pionową. Na końcu znajdują się szatnie obsługi. Wszystkie funkcje na parterze zostały rozmieszczone wzdłuż szerokiego korytarza, prostota rozwiązania zapewnia czytelność funkcji, a przeszklona fasada zdecydowanie otwiera budynek w kierunku boiska, co zachęca Profesjonalistów na skupieniu się na zbliżającym się treningu na boisku, a postronnym umożliwia wgląd w pierwszą warstwę obiektu oraz wizualny kontakt Profesjonaliści – Amatorzy. W szklanej fasadzie przewidziano drzwi umożliwiające lekkoatletom bezpośrednie wyjście w kierunku boiska.

Na kondygnacji -1 znajduje się zaplecze dla rugbistów, rozwiązane symetrycznie, podobnie jak zaplecze dla lekkoatletów powyżej. Wyjście na płytę boiska odbywa się bezpośrednio, wyjściem umieszczonym równo pomiędzy szatniami, gwarantując obu drużynom jednakowy dostęp i jednakowe warunki. Ponadto w podziemiu ulokowano magazyny sprzętu sportowego z osobny wyjściem na boisko, pomieszczenia na sprzęt oraz pomieszczenia gospodarcze i magazynowe oraz pomieszczenia techniczne (wentylatornie).

Na kondygnacji +1 przewidziano miejsce na siłownię i administrację. Wyniesienie siłowni ponad teren, na piętro pozwoli zadbać o intymną przestrzeń do ćwiczeń nie odbierając jednocześnie pięknych widoków za szklanymi fasadami. Oczywiście relacja wizualna Profesjonaliści – Amatorzy zostaje zachowana, nie ma ona już takiej bezpośredniości z uwagi na potrzeby ćwiczących Profesjonalistów.

Siłownia została zaprojektowana jako jednoprzestrzenna sala wolnych ciężarów, zapewniająca lekkoatletom warunki do treningu funkcjonalno-siłowego (mniej istotny niż trening sylwetkowy). W ramach wyposażenia przewiduje się dwa stanowiska do martwego ciągu (ze sztangami olimpijskimi), dwa power racki (umożliwiające wykonywanie m.in. przysiadów ze sztangą), dwa wyciągi bramowe, cztery ławki proste do wyciskania ciężarów, oraz cztery ławki regulowane do pracy z hantlami i kettlami. Przewidziano też wolne przestrzenie do pracy z wyżej wymienionymi obciążeniami, oraz ćwiczeń z dziedziny kalisteniki. Aby dopełnić strefę wolnych ciężarów zaproponowano by w ramach wyposażenia znalazła się maszyna hammer, przewidziano również maszyny treningowe do brzuszków w pozycji pionowej oraz niszę z TRX-ami. Mając na uwadze, że z siłowni może korzystać drużyna rugby zadbano by w ramach wyposażenia znalazły się przyrządy pomagające rozwijać partie mięśni potrzebnych szczególnie w tej dyscyplinie, cztery suwnice oraz krótka bieżnia o specjalnej nawierzchni służąca do pchania ciężarów (pchanie sań jest ćwiczeniem bardzo charakterystycznym dla rugbistów).

Zadbano o to by w ramach tej przestrzeni, oprócz szklanych fasad znalazły się odcinki pełnych ścian wykończonych lustrami – mają one znaczenie nie tylko dla statyki konstrukcji budynku, ale są również potrzebne użytkownikom do kontroli sylwetki podczas ćwiczeń. Jest to szczególne ważne przy martwym ciągu, podczas pracy przy wyciągu bramowy oraz przy ćwiczeniach z hantlami.

Jako dopełnienie siłowni z wolnymi ciężarami zaproponowano dodatkową przestrzeń, strefę strechingu. Jest to przestrzeń bardzo potrzebna ćwiczącym, ponieważ mięśnie po wzmożonym wysiłku podczas treningu należy odpowiednio rozciągnąć. Konieczne jest zorganizowanie go w osobnym pomieszczeniu, z dala od hałasu upadających sztang, pozwalające zrelaksować się przy muzyce lub w ciszy. Pomieszczenie to może pełnić rolę pokoju spotkań, gdzie Profesjonaliści mogą spędzić spokojnie czas po treningu, porozmawiać, wymienić się doświadczeniami.

Pomieszczenia biurowe zlokalizowano po drugiej stronie trzonu komunikacyjnego aby zapewnić odpowiednie warunki pracy biurowej. Oprócz doświetlenia przez szklane fasady posiadają również wgląd w przestrzeń holu.

Stadion Główny, Propyleje

Podążając Aleją Okrężną największe wrażenie odnosi się mijając Stadion Główny. To co charakterystyczne dla tego obiektu z przełomu lat 40. i 50. to kształt podkowy z trzema trybunami otwartej na południe, na park Pole Mokotowskie. Jest to założenie niespotykane w dzisiejszych czasach, a jednocześnie cenne krajobrazowo, w koncepcji zdecydowano się zachować to otwarcie.

Proponuje się zabieg podkreślający te widokowe walory – na domknięciu bryły znajdują się Propyleje – forma wysoko wyniesionego dachu wspartego na smukłych słupach pod którym zaaranżowano plac rekreacyjno-sportowy, przestrzeń aktywności fizycznej i odpoczynku. Dzięki takiemu zabiegowi przestrzennemu zachowana zostaje relacja widokowa z basenami plenerowymi na tle pejzażu zieleni parkowej, zyskamy przestrzeń do ćwiczeń podczas niesprzyjających warunków atmosferycznych, oraz symbolicznie wystrefowane boisko lekkoatletyczne dla Profesjonalistów od przestrzeni dla Amatorów i Spacerowiczów.

Zadaszenie Propylei łączy się proponowanym zadaszeniem trybun okalających stadion ze wszystkich stron. Sam stadion planuje się gruntownie przebudować, włączając w to wymianę trybun (z zachowaniem fasad i charakterystycznych wyjść) i lokowanie pod nimi funkcji niezbędnych dla Stadionu Lekkoatletycznego. Pod nimi przewiduje się wykonanie parking podziemny, pozwoli to ograniczyć nadmierne występowanie aut w przestrzeni parkowej, które zazwyczaj jest negatywnie odbierane, zwłaszcza podczas dużych eventów gromadzących tłumy widzów i uczestników. Zakłada się, ze wszystkie te działania pozwolą zachować historyczny wygląd elewacji, oraz wieży. Samą wieżę proponuje się wykorzystać jako wieżę widokową.

Baseny

W latach 70. i 80. integralnym elementem Skry były Baseny na Skrze, były tłumnie odwiedzane przez Warszawiaków, szczególnie w okresie letnim. Były to czasy ogromnego zainteresowania otwartymi basenami, w samej Warszawie funkcjonowały takie m. in. przy Wale Miedzeszyńskim, na Legii, na Gwardii, na Warszawiance, były nawet baseny na Wiśle. Zainteresowanie tego rodzaju infrastrukturą wzrasta w ostatnich latach, coraz częściej pojawiają się pomysły wskrzeszenia jej w ramach istniejących, zaniedbanych już obiektów.

Elementem koncepcji rewitalizacji terenu Skry jest przywrócenie świetności jej basenom jako współczesnemu kąpielisku miejskiemu. Realizacja tego pomysłu przyniesie obustronne korzyści. W patchworku zdarzeń występujących w parku nie ma obecnie funkcji łączącej wodę, rekreację i sport, a jej ponowna obecność na styku Skry i Pola Mokotowskiego wpłynie na integrację tych dwóch przylegających do siebie obszarów, na basenach będzie można spotkać zarówno rodziny z dziećmi z parku, studentów z pobliskich uczelni i akademików, oraz sportowców urozmaicających swój trening pływaniem.

Planuje się rewitalizację lub odbudowę basenów w ich oryginalnym kształcie i funkcji, oraz uzupełnienie kompleksu o niezrealizowana wieżę do skoków. Przewiduje się również wyremontowanie modernistycznych pawilonów z szatniami i przebieralniami oraz gastronomicznego z tarasem na dachu. Konieczne będzie również uporządkowanie zieleni i nawierzchni. Kompleks basenów proponuje się uzupełnić o budynek Term wraz ze SPA zapewniający funkcjonowanie obszaru również poza sezonem wiosenno-letnim.

Rewitalizację terenu basenów, traktuje się jako opcję do rozważenia przez Inwestora. Ze względu na koszty takiej inwestycji powinna być ona traktowana jako odrębne zadanie.
Tolos

Na przecięciu Alei stoi Tolos – symboliczna świątynia sportowców. Zbudowana na planie koła, z obręczą podpieraną przez kolumny. W jego centrum znajduje się podium, zwieńczenie sportowych wysiłków mogące działać na parę różnych sposobów. Podium to może pomieścić wielu użytkowników. Zwycięzca amatorskich zawodów na Bulwarze Sportów może stanąć na szczycie podium wśród owacji przyjaciół, dzięki czemu będzie mógł poczuć się jak Olimpijczyk. Podczas Święta Lekkiej Atletyki wzniesienie to może służyć jako mównica dla prawdziwego Mistrza Olimpijskiego dzielącego się swoimi doświadczeniami z zebranymi wokół.

Komunikacja, parkingi

Wjazdy dla pojazdów kołowych na teren SKRY zlokalizowano w trzech miejscach: z zachodu dwa od ulicy Żwirki i Wigury oraz od północy z Trasy Łazienkowskiej. Ruch na terenie parku sportowego odbywa się w przestrzeni współdzielonej, w ramach szerokich alei przeznaczonych dla ruchu pojazdów jak i użytkowników pieszych czy rowerzystów. Naziemne parkingi zlokalizowane zostały w rejonie ulicy Ondraszka, przy ulicy wewnętrznej od strony Żwirki i Wigury oraz w pierwszym etapie inwestycji na placu przed zachodnią trybuną stadionu głównego. Przewiduje się w drugim etapie wraz z przebudową stadionu realizację parkingu podziemnego pod trybunami oraz pod nowym budynkiem od zachodniej strony stadionu. Miejsca postojowe dla autokarów wyznaczono w rejonie wjazdu od Trasy Łazienkowskiej.
Przez teren Skry przebiegają trasy rowerowe wzdłuż alei na osi północ-południe w ramach połączenia z Placem Narutowicza i rejonami Ochoty oraz wschód-zachód jako fragment trasy obwodowej – ringu wokół Pola Mokotowskiego. W ramach ringu wytyczona została również trasa dla rolkarzy o rekreacyjnym charakterze.

Kompozycja zieleni

Obszar Skry, ze względu na swoją lokalizację w bezpośrednim sąsiedztwie parku Pole Mokotowskie stanowi jego integralny element w aspekcie przestrzennym, przyrodniczym i krajobrazowym, a jednocześnie poprzez swoje przeznaczenie na teren sportowy ma odmienny charakter w aspekcie funkcjonalnym.

Teren został zaprojektowany przede wszystkim jako park o funkcji sportowej z jak największym udziałem elementów ze świata przyrody towarzyszących jego użytkownikom. Zieleń potraktowana została jako naturalny budulec kompozycji przestrzennej całego założenia kompleksu Skry.

Szkielet kompozycji roślinnej opiera się na zdefiniowaniu i podkreśleniu wnętrz krajobrazowych wydzielających strefy pełniące różne funkcje. Wprowadzony został charakterystyczny, rytmiczny motyw roślinny – szpalerowe nasadzenia topoli czarnej w odmianie włoskiej wokół stadionu treningowego oraz terenu rzutni. Nasadzenia te są inspirowane istniejącymi pozostałościami szpalerów rosnących na tym terenie. Ponadto monumentalna forma drzew nadaje tym miejscom niepowtarzalny charakter. Obok wysokich szpalerów drzew w kompozycji zieleni uwagę zwracają płaszczyzny intensywnie pielęgnowanych muraw sportowych skontrastowane z powierzchniami trawiastymi o bardziej naturalnym, spontanicznym charakterze. Gdzieniegdzie są to łąki kwietne, w innych miejscach roślinność ruderalna.

Ze względu na potrzebę uzyskania spójności kompozycyjnej z Parkiem Pole Mokotowskie oraz wzmocnienia funkcji przyrodniczej terenu wyznaczony został pas zieleni stanowiący kontynuację systemu krajobrazu biocenotycznego. Tak zdefiniowana forma krajobrazu powstała w odpowiedzi na potrzebę zachowania jak największej bioróżnorodności obszaru, w zwycięskiej pracy konkursowej na koncepcje rewitalizacji parku. Krajobraz biocenotyczny to układ zróżnicowanych płatów roślinności w jak największym stopniu nawiązujących do natury, zapewniających różnorodność gatunkową roślin oraz dających schronienie zwierzętom. Tworzywem są tu zarówno rodzime gatunki roślin, jak i spontaniczna roślinność ruderalna, pospolite chwasty. Różnorodność form zieleni, jako naturalnego budulca terenu Skry, jest elementem wyróżniającym obiekt, a jednocześnie wpisującym się w charakter otaczającego założenia parkowego.

Architektura

Wyraz architektoniczny nowopowstałych obiektów na Skrze ma w pełni oddawać harmonię kompozycji. Dachy i daszki niesione przez rytmicznie rozstawione słupy są motywem przewodnim w nowopowstałych obiektach na Skrze. Odnosi się to do form różnej skali – od altany parkowej operującej bardzo cienkimi profilami, po budynek wielofunkcyjny Stoa, gdzie z uwagi na skalę i obciążenia przekroje są grubsze, a struktura wzbogacona jest kratownicą – zasada i proporcje są tożsame.

Aby zachować lekkość przekryć pojawiające się pod nimi kubatury zyskują pewnej efemeryczności, ulotności. Można to uzyskać dzięki zastosowanym materiałom – tam gdzie światło słoneczne i wgląd w funkcje budynku jest wskazany tam pojawia się szkło, a gdzie nie jest to wskazane, tam pojawiają się panele z polerowanego aluminium – oba materiały generują odbicia, różne i nieprzewidywalne, zależnie od pory dnia i roku. Efekty świetlne sprawią, że z daleka zarys kubatur będzie się zatracał, a na pierwszy plan będzie wyskakiwała rytmika białych słupów.

Mała Architektura

Wyposażenie. Na elementy małej architektury składają się głownie elementy sportowe zlokalizowane wzdłuż Alei Sportów, a więc bieżnie, rozbiegi do skoków, słupki i drążki do ćwiczeń, boiska, stoły ping-pongowe, bulodromy. Oprócz tego pojawią się również typowe dla parków i przestrzeni publicznych elementy takie jak: ławki (w paru rodzajach, z oparciami i bez), w różnych kształtach, kosze na śmieci i latarnie. Na terenie pojawi się również sieć poidełek z wodą, zmgławiacze z minerałami, jednym z nich jest Znicz Wodny.

Istotnym elementem będą kolumnowe zadaszenia służące aktywnościom fizycznym oraz integracji społecznej. Wejścia na teren zespołu Skry zaakcentowane symbolicznymi portykowymi bramami.

Posadzki. Jako wykończenie głównych alei spacerowych na osiach przestrzennych zastosowano płyt betonowe w odcieniach bieli i jasnej szarości. Dla jezdni, parkingów, dróg rowerowych oraz tras dla rolkarzy zaproponowano posadzki z asfaltu przepuszczającego wodę do gruntu. Drugorzędne alejki parkowe wykonane z nawierzchni z kruszywa mineralnego. Ścieżka treningowa wraz z placykami do ćwiczeń wykonana z tartanu. Pozostałe powierzchnie trawiaste.

Rozwiązania proekologiczne

Aby ograniczyć zjawisko przegrzewania się pomieszczeń przez szklane fasady zadbano o to by obiekty te zakomponowane były na osi północ-południe, dłuższe ściany skierowane są na wschód i zachód. Pod nowopowstałymi obiektami kubaturowymi zakłada się stosowanie pomp ciepła bazujących na odwiertach ziemnych, może to być rozwiązanie pozwalające uniezależnić się od miejskiej sieci ciepłowniczej. Przewiduje się również zbieranie deszczówki i wykorzystywanie jej jako wody szarej do spłukiwania w sanitariatach. Na dachu solatorium znajdą się panele fotowoltaiczne, które częściowo pokryją zapotrzebowanie na energie elektryczną w tym budynku w okresie zimowym. W okresie letnim nadmiar energii elektrycznej pozyskanej z ogniw może być rozdysponowywany na inne obiekty na terenie Skry.
Z uwagi na dużą ilość zieleni przewiduje się, że dbanie o teren będzie implikować duże ilości odpadów organicznych: koszonej trawy i liści. W trosce o obieg materii w naturze warto rozważyć lokalizację kompostowników w strefie brzegowej. W ramach zagospodarowania terenu proponuje się obszary trawy pielęgnowanej mniej intensywnie, wpłynie to pozytywnie na krajobraz biocenotyczny.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl