Dwuetapowy konkurs architektoniczno-urbanistyczny na opracowanie koncepcji siedziby Muzeum Książąt Lubomirskich we Wrocławiu.
III nagroda

<<< powrót
  • Heinle, Wischer und Partner Architekci Sp. z o.o.
Skład zespołu:
  • Edzard Schultz  
  • Anna Stryszewska-Słońska  
  • Domonika Niewczas  
  • Tomasz Padło  
  • Katarzyna Woszczyna  
  • Małgorzata Oleśkowska  
  • Michał Wasilewski  
  •  
  • https://www.heinlewischerpartner.de/  
  •  

ZAŁOŻENIA IDEOWE

Szczególna lokalizacja, w ścisłym centrum Wrocławia, w obrębie Starego Miasta stawia wysokie wymagania dla rozwiązań architektonicznych i urbanistycznych. Obszar wpisany jest do rejestru zabytków i uznany za „Pomnik Historii”.

Architektura Muzeum Książąt Lubomirskich silnie odnosi się do uwarunkowań kulturowych, lokalizacyjnych i krajobrazowych otaczającego terenu oraz podlegającym ochronie konserwatorskiej elementom historycznej zabudowy – przede wszystkim budynku Ossolineum, placu i kościoła uniwersyteckiego oraz zabytkowego budynku Wydziału Farmacji.

Każdy z budynków w bezpośrednim otoczeniu projektowanego muzeum posiada swój indywidualny charakter oraz bogaty wyraz architektoniczny, dekorację i detal, prezentujący styl epoki, w której powstał.

Ważnym aspektem koncepcji jest stworzenie nowoczesnego, reprezentacyjnego, lecz pozbawionego monumentalizmu, budynku użyteczności publicznej, który będzie przykładem architektury XXI wieku. Kompozycja architektoniczna Muzeum Książąt Lubomirskich jest wynikiem rozważań na temat formy, która sprosta także przyjętym rozwiązaniom funkcjonalnym.

Budynek harmonijnie wpisany w kontekst miejsca, wyważony, o spokojnym wyrazie, otwarty dla użytkownika i
przechodnia, umożliwiający wglądu do jego wnętrza i pośredni kontakt ze sztuką.

Forma architektoniczna Muzeum Książąt Lubomirskich powinna stać się znakiem miejsca i wzbogacać sylwetę Starego Miasta.

KONCEPCJA URBANISTYCZNO-ARCHITEKTONICZNA

Założenia dla kształtowania kubatury budynku zostały ściśle określone w zapisach MPZP. W zakresie wysokości i horyzontalnego układu elewacji bryła muzeum odnosi się do podziału fasady budynku Ossolineum.

Wewnętrzna struktura przestrzenna nawiązuje do układów historycznych muzeów – rzut na planie prostokąta lub kwadratu z elementem centralnym, organizującym przestrzeń, otoczony pomieszczeniami w układzie amfiladowym.

W obrysie wynikającym z zapisów MPZP oraz ograniczeniach działki, opisano formę architektoniczną na planie kwadratu, podporządkowując tym samym kompozycję wnętrza liniom prostym i prostopadłym płaszczyznom ścian i sufitów. Wnętrzne przestrzenie kształtowane jest w oparciu o dyspozycję pełnych płaszczyzn i otwarć widokowych.

Centralnym punktem kompozycji wnętrza muzeum jest tzw. „skarbiec”, mieszczący w swym wnętrzu szczególne obszary ekspozycji – przede wszystkim Galerię Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa oraz Gabinet prac na papierze – bryła na planie kwadratu, zawieszona w przestrzeni wnętrza, otoczona pustkami doświetlającymi hol oraz pomieszczenia na pozostałych kondygnacjach.

Wykreowane wnętrze ma charakter kontemplacyjny i emanuje spokojem. Architektura jest powściągliwa i neutralna.

Nowoprojektowany budynek nie konkuruje z historyczną zabudową i nie dominuje w przestrzeni kwartału, mimo to podkreśla swoją samodzielność i odrębność w całościowym założeniu urbanistycznym.

W kontraście do otaczającej zabudowy budynek muzeum ma prostą, pozbawioną detalu elewację z okładziny szklanej, o eleganckim i ponadczasowym wyrazie architektonicznym, w której subtelnie odbija się otaczająca zabudowa i uwidacznia gra świetlnych refleksów. Elewację buduje kompozycja szklanych elementów fasadowych, translucentna, o zróżnicowanej przezierności, której fragmenty ukazują wnętrze funkcjonującego muzeum.

Gładka, szklana elewacja stanowi analogię do drogocennej szkatułki, w której trzymane są kosztowności – w przypadku muzeum są to cenne zbiory. Drzwi wejściowe do budynku zaprojektowano w kontraście do eterycznej fasady. Drzwi stanowią niejako zamek do „szkatułki” ze skarbami.

Nowa siedziba Muzeum Książąt Lubomirskich będzie obiektem udostępniającym i prezentującym ekspozycję, skupiającą również działalność naukową i edukacyjną, pełniącą funkcję miejsca spotkań oraz płaszczyznę komunikacji, jak również rekreacji i wypoczynku – jest wielofunkcyjną ogólnodostępną przestrzenią publiczną, zarówno dla odwiedzających zorganizowanych jak i indywidualnych.

Koncepcja architektoniczna proponuje przestrzeń wielofunkcyjną i inspirującą, charakteryzującą się jasnym i czytelnym układem funkcjonalno-przestrzennym o interesującym wyrazie, o różnorodnych możliwościach jej wykorzystania. Główne założenia koncepcji przestrzennej odpowiadają strefowaniu pod względem funkcjonalnym, uwzględniając powiązania wewnętrzne oraz organizację, jednocześnie integrując wnętrze budynku z jego zewnętrzem.

Dyspozycja poszczególnych obszarów i pomieszczeń sprzyja tworzeniu przestrzeni wspólnych przeznaczonych do pracy, nauki i odpoczynku oraz obszarów dla kreatywności użytkowników

Celem koncepcji jest stworzenie wyrazistej, niepowtarzalnej formy architektonicznej, która sama w sobie stanie się symbolem i wizytówką Muzeum Książąt Lubomirskich oraz będzie charakterystycznym elementem krajobrazu architektonicznego miasta Wrocławia.

Architektura muzeum tworzy harmonijną całość z otaczającą tkanką miejską pod względem kompozycyjnym i krajobrazowym, przy spełnieniu wymagań funkcjonalnych i przestrzennych, wynikających z programu funkcjonalno- użytkowego, jak i uszanowaniu i wyeksponowaniu wartości historycznych i kulturowych miejsca, zapewniając jednocześnie czytelny układ przestrzenny i funkcjonalno-użytkowy.

Bezpośrednie doświetlenie światłem dziennym zapewniono w pomieszczeniach, które tego potrzebują, pozostała strefy są ograniczone pełnymi ścianami.

ZAŁOŻENIA FUNKCJONALNO-UŻYTKOWE

Zaproponowany układ funkcjonalno-przestrzenny jest wynikiem wzajemnych powiązań obszarów funkcjonalnych, dostępności poszczególnych stref i pomieszczeń oraz walorów użytkowych Muzeum Książąt Lubomirskich.

Główne wejście do budynku znajduje się na południowej elewacji.

Zaproponowana organizacja we wewnętrzu budynku jest czytelna i przejrzysta zarówno dla pracowników, jak i użytkowników zewnętrznych. Opiera się na rozdziale funkcji według dostępności poszczególnych obszarów
funkcjonalnych i pomieszczeń.

Reprezentacyjny hol na poziomie parteru organizuje wnętrze muzeum i ułatwia orientację w budynku. Stanowi przestrzeń otwartą i przyjazną dla odwiedzających, służy organizacji spotkań, wernisaży, a także wypoczynku zwiedzających. Jest przestrzenią wielofunkcyjną.

Przy elewacji południowej przewidziano lokalizację księgarni i sklepiku muzealnego, natomiast od strony zachodniej kawiarni z widokiem na kościół uniwersytecki oraz rzekę Odrę w oddali.

Wzdłuż wschodniej elewacji, zaprojektowano dwudzielną salę audytoryjną z wyjściem na przestrzeń holu.

Pomieszczenia edukacyjne rozdysponowano wzdłuż elewacji północnej – m.in. sale warsztatowe z magazynem, informatorium komputerowe, pokój wolontariuszy oraz zespół sanitariatów.

Połączenia pomiędzy poszczególnymi kondygnacjami zorganizowano w obrębie trzonu komunikacyjno- technicznego, poprzez klatki schodowe, windy osobowe i windę towarową, obsługującą wszystkie poziomy budynku.

W trzonie następuje główny rozdział komunikacji dla funkcji wystawienniczej, strefy interesanta z czytelnią, strefy biurowej, magazynowej i pracowni konserwacji oraz przestrzeni edukacyjnych. Dostępność poszczególnych poziomów regulowana jest za pomocą systemu kontroli dostępu.

W trzonie komunikacyjno-technicznym przewidziano również przestrzenie szachtów instalacyjnych i zespoły sanitariatów. Szatnia dla odwiedzających, przestrzeń z szafkami oraz portiernia z monitoringiem zostały zlokalizowane pomiędzy windą towarową i windami osobowymi.

Przestrzeń wystawiennicza została zaprojektowana przede wszystkim na 1-szym piętrze. Prowadzą do niej reprezentacyjne, szerokie schody biegnące wzdłuż zachodniej elewacji budynku.

Przestrzeń wystawiennicza została zorganizowana na planie kwadratu, zamknięta od strony elewacji pełnymi ścianami, z centralną Galerią Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa w zawieszonym tzw. „skarbcu”.

Kompaktowa i modularna przestrzeń wystawiennicza pozwala na optymalizację zarządzania klimatem muzealnym w celu ochrony zbiorów i umożliwia organizację różnorodnych wystaw, wedle zapotrzebowania użytkownika.

Sale ekspozycji zostały w swym wyrazie zredukowane do minimum. Proste, przejrzyste, neutralne wnętrza, oszczędne w detalu architektonicznym emanują spokojem i stanowią odpowiednie tło dla prezentowanych eksponatów. Wysokości i powierzchnie pomieszczeń spełniają zadane wymagania funkcjonalno-użytkowe.

Na poziomie 1-szego piętra, przed wejściem do przestrzeni wystawienniczej, przewidziano hol wystawowy, który pełni funkcję strefy wypoczynkowej dla odwiedzających, niemniej może również pełnić rolę przestrzeni ekspozycji oraz organizacji wernisaży.

Hol wystawowy wydzielono przestrzennie od holu głównego, w ramach, którego zlokalizowano pomieszczenia o funkcji edukacyjnej, szatnie, księgarnie i sklep muzealny, których użytkowanie, ze względu na znaczną ilość gości, będzie intensywne.

Elementem stałym jest przestrzeń Galerii Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa, która dostępna jest również niezależnie, schodami biegnącymi bezpośrednio z holu głównego.

Dyspozycja przestrzenna poszczególnych przestrzeni wystawienniczych względem holu głównego i wystawienniczego, pozwala na organizowanie różnych ścieżek zwiedzania, m.in.:
• Szybkiej ścieżki zwiedzania Galerii Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa – dostępnej dedykowanymi schodami bezpośrednio z holu wejściowego, z zapewnieniem możliwości oglądania makiety od spodu, z góry i poziomu galerii;
• Całościowej ścieżki zwiedzania – dostępnej z holu wystawowego i galerii, przez wszystkie sale wystawowe z wyjściem z powrotem na hol wystawowy lub przez Galerię Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa do holu głównego;
• Zwiedzanie wystaw czasowych - dostępnej z holu wystawowego i galerii, przez wszystkie sale wystawowe czasowe z wyjściem z powrotem na hol wystawowy, z możliwością skorzystania z kawiarni.

Nad galerią, w samym sercu budynku, znajduje się Gabinet Prac na Papierze tzw. „Skarbiec”.

Na 2-gium piętrze zorganizowano pomieszczenia biurowe pracowników oraz część pomieszczeń strefy interesanta.

Wewnętrzny trzon pełni rolę komunikacji wewnątrz budynku, jednocześnie stanowi granicę pomiędzy strefą dostępną i niedostępną dla użytkowników zewnętrznych.

Nad holem wystawowym, na 1-szym piętrze przewidziano czytelnię z biblioteką, natomiast na 2-gim część czytelni przeznaczoną dla pracowników oraz pomieszczenia cichej pracy strefy biurowej.

Czytelnia została zaprojektowana, jako przestrzeń otwarta, w formie nadwieszonych galerii, z widokiem na fasadę kościoła uniwersyteckiego oraz na Odrę.

Na 3-cim piętrze budynku zorganizowano pomieszczenia magazynowania zbiorów, zamknięte pełnymi ścianami, bez dostępu światła dziennego. Ostatnia, 4-ta kondygnacja mieści pracownie konserwacji oraz pomieszczenia magazynowania depozytów i sprzętu wystawienniczego.

Uzupełnieniem przestrzeni muzeum jest „ogród sztuki” zaprojektowany w atrium, na ostatniej kondygnacji, służący, jako miejsce spotkań, odpoczynku oraz np. plenerowych wystaw.

Przestrzeń ekspedycji zbiorów wraz z pomieszczeniem postoju samochodu transportowego zaprojektowano na poziomie -1, z bezpośrednim dostępem do windy towarowej. Winda towarowa pozwala na bezkolizyjny transport eksponatów pomiędzy strefami dostaw, magazynów i pracowni oraz przestrzenią ekspozycyjną.

Dojazd dla samochodów osobowych i dostaw projektuje się od strony zachodniej, poprzez rampę zjazdową do parkingu podziemnego na poziomie -1 i -2. W ramach dwupoziomowego parkingu, przewidziano 65 miejsc postojowych.

ROZWIĄZANIA KONSTRUKCJNO-MATERIAŁOWE

Główną konstrukcję budynku projektuje się w technologii żelbetowej, zespolonej oraz częściowo stalowej.

Część podziemna projektowana jest w technologii żelbetowej wanny z izolacją z membrany przeciw wodzie gruntowej. Ze względu na położenie w centrum miasta, przewiduje się wykonanie ścianek szczelnych i ich wykorzystanie, jako ścian zewnętrznych podziemnych części budynku.

Stropy przewiduje się, jako monolityczne płytowo grzybkowe, a w wypadku większych rozpiętości, jako zespolone (płyta żelbetowa zespolona z belką stalową).

Sztywność przestrzenną zapewnią monolityczne ściany klatek schodowych i wybrane ściany żelbetowe.

Istotnym elementem założenia pracy jest doświetlenie przestrzeni wokół tzw. „skarbca”, który stanowi centrum kompozycyjne wnętrza budynku.

Galerie i skarbiec zawieszone zostaną na dźwigarach stalowych najwyższej kondygnacji. Konstrukcję zawieszoną przewiduje się z elementów stalowych, celem zredukowania ciężaru. Strop zawieszonych pomieszczeń przewiduje się monolityczny zespolony na ruszcie z belek stalowych.

Stropodach projektuje się na części w postaci płyty monolitycznej i częściowo dach lekki na konstrukcji stalowej. Elementy głównej konstrukcji budynku w znacznej mierze projektuje się w wykończeniu betonu architektonicznego.

Ze względu na kompozycję pełnych i otwartych ścian, struktura żelbetowa stanowi niejako rzeźbiarską formą, zawieszoną na trzonie, ujętą w jednorodną elewację, o prostym i eleganckim wyrazie architektonicznym.

Elewacja została ukształtowana z wertykalnych i poziomych elementów konstrukcyjnych, wypełnionych szkłem, w rytmicznym podziale, z tafli szkła wielkoformatowego o różnej przezierności i lekko mlecznym zabarwieniu. Profile fasadowe, elementy gzymsów i obróbek proponuje się w kolorze szaro-złotym.

Elewacja zaprojektowana została z wielkoformatowych elementów szklanych, z których wybrane partie stanowią elementy systemowej fasady szklanej z otwieralnymi kwaterami dla zapewnienia w budynku wentylacji naturalnej, natomiast w części wykonana jest z nieprzeziernych lub półprzeziernych paneli szklanych, izolowanych termicznie,
podwójnie szkolnych.

System rozbudowany jest także na połać dachową.

Pod kątem optyki zarówno tafle szklane przezierne i mniej przezierne zostały scalone, aby stworzyć jednolitą płaszczyznę fasady.

Struktura fasady nawiązuje do wertykalnego rytmu podziałów elewacji Ossolineum i kościoła uniwersyteckiego.

Drzwi wejściowe zaprojektowano na zasadzie kontrastu, w formie pełnych skrzydeł, pokrytych aluminiową okładziną z wygrawerowanymi elementami identyfikacji wizualnej muzeum.

Charakter budynku dodatkowo podkreśla nowoczesna iluminacja świetlna.

We wnętrzach muzeum proponuje się stonowaną kolorystykę, wykończenia w odcieniach szarości i bieli oraz zastosowanie materiałów, takich jak szkło, beton architektoniczny, stal i aluminium.

W przestrzeniach ogólnodostępnych takich jak takich jak hole, galerie i sale ekspozycji, sale warsztatowe i konserwacji posadzki projektuje się w kolorze jasno-szarym z polerowanego betonu i żywic dekoracyjnych.

Sufity i ściany wykończone jasnym betonem architektonicznym oraz tynkowane na gładko i malowane na biało.

W pomieszczeniach biurowych projektuje się posadzki wykończone wykładziną, która oprócz walorów użytkowych poprawia akustykę pomieszczeń.

Na ścianach i sufitach wybranych pomieszczeń biurowych, pracowni, czytelni i sali audytoryjnej proponuje się zastosowanie paneli poprawiających akustykę wnętrza w kolorze białym lub jasnoszarym.

Wyposażenie meblowe projektuje się z drewna naturalnego i lakierowanego forniru oraz tapicerowane, o spójnej optyce.

W przestrzeniach ekspozycji projektuje się ściany mobilne, umożliwiające wydzielanie przestrzeni wystawienniczych
oraz elastyczną aranżację wnętrza. Ściany oparte są na ruszcie konstrukcyjnym.

W pomieszczeniach doświetlonych światłem dziennym zakłada się montaż ekranów umożliwiających sterowanie
poziomem nasłonecznienia oraz dające możliwość ich całkowitego zaciemnienia.

Wykończenie w zakresie nawierzchni zewnętrznych projektuje się w nawiązaniu do otoczenia oraz wytycznych miasta.

ROZWIĄZANIA PRO-EKOLOGICZNE I KLIMATYCZNE ORAZ ZAŁOŻENIA CHARAKTERYSTYKI ENERGETYCZNEJ

Projektowany budynek muzeum posiada zwartą i kompaktową bryłę, z obszarami funkcjonalnymi pogrupowanymi względem ich wymagań klimatycznych i komfortu termicznego, co jest korzystnym rozwiązaniem w aspekcie energetycznym. Zakłada się, że jego realizacja i użytkowanie będzie zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju.

Głównym założeniem proponowanych rozwiązań instalacyjnych jest prostota, wysoka efektywność oraz łatwość utrzymania oraz odpowiedni rozdział energii i sprawność przesyłu w instalacjach.

Magazyny oraz sale wystawowe zaprojektowano, jako zamknięte pełnymi ścianami żelbetowymi i odpowiednio izolowane, z wykorzystaniem technologii pasywnych, aby uzyskać optymalne i stabilne warunki temperaturowe i
wilgotnościowej.

Ze względu na szczególną funkcję projektowanego budynku, podstawowym zagadnieniem w aspekcie energetycznym będzie nie ogrzanie, a chłodzenie budynku, w którym, w godzinach pracy ludzie, oświetlenie, urządzenia i inne wyposażenie techniczne generować będą znaczące ilości ciepła. Oznacza to konieczność chłodzenia pomieszczeń, nawet zimą oraz konieczność utrzymania stabilnych warunków temperaturowych w wybranych pomieszczeniach.

Instalacje ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji w powiązaniu z instalacją oświetlenia zaprojektowane zostaną w taki sposób, aby zminimalizować całkowitą ilość energii niezbędnej do komfortowego i oszczędnego użytkowania budynku. Ponieważ projektowany budynek cechować będą bardzo duże wewnętrzne zyski ciepła, większym wyzwaniem jest zredukowanie zapotrzebowania na energię chłodniczą niż na ciepło. Ponadto, biorąc pod uwagę bardzo wyraźną dysproporcję pomiędzy ceną energii elektrycznej i cieplnej, bardzo duży nacisk kładzie się na ograniczenie zużycia właśnie energii elektrycznej.

Nie proponuje się zmniejszanie współczynników przenikania ciepła przegród nieprzezroczystych poniżej wymaganego prawem maksimum nie ma uzasadnienia technicznego i ekonomicznego. Oznaczałoby, bowiem budowę jeszcze lepiej zaizolowanego termosu, który należy intensywniej chłodzić za pomocą systemu klimatyzacji.

Na etapie koncepcji proponuje się następujące założenia i rozwiązania projektowe, m.in.:
• Parametry fasady zostaną zoptymalizowane za pomocą modelu energetycznego w taki sposób, aby w pełni wykorzystać światło dzienne i uniknąć kosztownego doświetlenia pomieszczeń wymagających światła dziennego za pomocą oświetlenia sztucznego – elektrycznego. Przeanalizowane zostaną różne gatunki szkła fasadowego i wybrany zostanie taki, który zapewni łączne zużycie energii elektrycznej na cele oświetlenia i klimatyzacji na najniższym poziomie;
• Możliwość wykorzystania masy termicznej budynku poprzez nocne, regulowane przewietrzanie budynku celem „naładowania” chłodem elementów żelbetowych – efekt: redukcja szczytowego zapotrzebowania na ciepło i chłód oraz zmniejszone całoroczne zużycie energii na cele grzewcze i chłodnicze oraz kontrola wilgotności w poszczególnych strefach;
• Wentylacja hybrydowa w wybranych strefach funkcjonalnych – zaprojektowana wentylacja naturalna (otwierane okna) stosowana przy sprzyjających warunkach pogodowych (przez dużą część roku), poza zimą i gorącymi dniami letnimi. W czasie działania wentylacji naturalnej instalacje klimatyzacji pozostają wyłączone, co przekłada się na bardzo duże oszczędności energii;
• Maksymalizację światła dziennego poprzez szkło o wysokiej przepuszczalności światła (Lt) oraz strefowaną instalację oświetleniową, sterowaną odrębnie w pasie przyokiennym (z podziałem na strefy z uwzględnieniem orientacji względem stron świata) w zależności od natężenia światła dziennego oraz odrębnie w głębi budynku;
• Na dachu projektuje się instalacje z panelami fotowoltaicznymi wykorzystującymi energię z promieniowana słonecznego, zintegrowaną z okładziną szklaną połaci dachowych;
• W celu obniżenia zużycia energii kanały wentylacyjne oraz rurociągi rozprowadzające wodę grzewczą i wodę lodową zostaną zwymiarowane w taki sposób, aby jak najbardziej ograniczyć opory przepływu wody i powietrza;
• część pomieszczeń chłodzona i ogrzewana będzie powietrznie; w pomieszczeniach biurowych, edukacyjnych, czytelni i pracowniach przewiduje się chłodzenie i ogrzewanie za pośrednictwem klimakonwektorów wentylatorowych;
• w pomieszczeniach biurowych kontrolowana będzie minimalna wilgotność powietrza tak, aby nie spadła poniżej 40 % RH;
• Ogrzewanie pomieszczeń biurowych, edukacyjnych i pracowniach realizowane będzie za pośrednictwem 4- rurowych konwektorów podłogowych lub klimakonwektorów wentylatorowych w salach spotkań i konferencyjnych;
• W holu wejściowym przewiduje się wykonanie ogrzewania podłogowego i zainstalowanie konwektorów podłogowych mających zminimalizować tzw. cold down-draught, czyli prąd zimnego powietrza zstępującego w dół fasady;
• hol główny obsługiwany będzie przez własną centralę wentylacyjną z recyrkulacją powietrza;
• przewiduje się odrębne centrale wentylacyjne dla poszczególnych części funkcjonalnych budynku;
• odzysk ciepła z systemu klimakonwektorów wentylatorowych do podgrzewu powietrza wentylacyjnego (świeżego);
• zastosowanie nawilżaczy adiabatycznych w centralach klimatyzacyjnych obsługujących biura zamiast drogich w eksploatacji parowych nawilżaczy elektrodowych;
• wysokosprawne agregaty chłodnicze;
• wentylacja w całej przestrzeni biurowej oraz w audytorium sterowana czujnikami CO2. Powietrze będzie niejako
przemieszczać się wraz z użytkownikiem;
• zastosowanie wysoko energooszczędnych opraw oświetleniowych oraz sterowanie oświetleniem za pomocą czujek ruchu w wybranych przestrzeniach;
• zastosowanie armatury sanitarnej oszczędzającej gospodarowanie wodą;
• system BMS zarządzającym obiektem.

W celu zmniejszenia kosztów eksploatacji budynku, zakłada się instalację systemu fotowoltaicznego.

Koncepcja systemu fotowoltaicznego będzie stanowiła integralną część pokrycia dachowego budynku.

Będzie to nowoczesne rozwiązanie stanowiące element systemu określany jako Building Integrated Photovoltaics (BIPV). System fotowoltaiczny będzie zrealizowany w formie półtransparentnej okładziny dachowej.

System zmniejszy koszty użytkowania budynku muzeum, poprzez obniżenie ilości prądu pobieranego z sieci.

Wstępne szacunki pozwoliły określić moc generowana przez system PV na poziomie 40kWp.

Montaż instalacji projektuje się na południowej połaci dachowej, o przybliżonej powierzchni 280m2.

Zakłada się, że energia słoneczna generowana będzie pokrywać w całości, bądź wspomagać zasilanie systemów wentylacji, klimatyzacji oraz instalacji cieplnej budynku.

System fotowoltaiczny będzie połączony z zasilaniem zewnętrznym. W przypadku niewystarczającej ilości energii generowanej (niesprzyjające warunki pogodowe), pozostała część mocy zapotrzebowanej będzie uzupełniana z sieci.

Instalacja fotowoltaiczna składałaby się z elementów takich jak (schemat ideowy PV):
• panelefotowoltaiczne(PV)–odpowiadającezaprzemianęenergiisłonecznejwprądstały,
• przekształtnikiDC/AC–odpowiadającezaprzemianęprądustałegonaprądzmiennyoparametrach elektrycznych odpowiadających sieci publicznej,
• bateriemagazynujące(opcjonalnie)–odpowiadającezamagazynowanieniewykorzystanejenergii wygenerowanej,
• zabezpieczeniaorazmoduływspomagającepracęsystemu.

Budynek będzie posiadał wszelkie niezbędne systemy zabezpieczeń, systemy awaryjne i automatykę zgodną z założeniami programowymi i standardami nowoczesnych obiektów muzealnych.

Na etapie koncepcji konkursowej założono, że budynek osiągnie wartość rocznego zapotrzebowania na nieodnawialną energię pierwotną EP do ogrzewania, wentylacji, przygotowania ciepłej wody użytkowej na poziomie 45-80 >kWh/(m2rok)@, co pozwala na sklasyfikowanie budynku jako energooszczędnego.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl