Dwuetapowy konkurs architektoniczno-urbanistyczny na opracowanie koncepcji siedziby Muzeum Książąt Lubomirskich we Wrocławiu.
II nagroda

<<< powrót
  • Maciej Popławski Pracownia
Skład zespołu:
  • Jakub Podgórski, Maciej Popławski 

baszta [łac. bastia]

zasadniczy element obronny fortyfikacji staroż. i średniow. miast, zamków, klasztorów; baszty budowano na planie koła, półkola, czworoboku lub wieloboku, z drewna, kamienia, cegły; wysokość do 6 kondygnacji, średnica do 20 m; baszty umieszczano w linii murów obronnych.


Encyklopedia PWN


Idea

Projekt bazuje na przeświadczeniu, że urbanistyczną oraz historyczną relację można osiągnąć jedynie poprzez badanie otoczenia obiektu oraz powiązanego z nim dziedzictwa kulturowego. Dla Muzeum Książąt Lubomirskich tym otoczeniem oraz dziedzictwem jest miasto, w którym rozpoczęła się jego historia - Lwów, jego założyciele - Książęta Lubomirscy, największy eksponat – Panorama Plastyczna Dawnego Lwowa, oraz miasto, które po wojnie przyjęło część Lwowskiego Dziedzictwa - Wrocław.

Każdy z tych elementów buduje tożsamość Muzeum, a celem projektowym jest stworzyć budynek, który tę tożsamość odda. Tożsamość Muzeum ma swój początek we Lwowie. Miasto to ma wielkie znaczenie dla polskiej kultury, a przed wojną było jednym z najważniejszych w Polsce. Jego długa i barwna historia pełna jest opowieści o obronie polskiego dziedzictwa i kultury. Miasto zostało odznaczone w 1920 roku orderem Virtuti Militari za odwagę mieszkańców podczas walk o zachowanie jego polskości. Order został umieszczony w Polskim herbie Lwowa, którego głównym elementem są mury miejskie z trzema basztami. Element obronności i ochrony awydaje się być charakterystyczną cechą miasta zarówno w opowieści o nim samym jak i o losach muzeum. Mimo licznych przeciwności losu muzealne archiwa zostały ochronione i z sukcesem znalazły się we Wrocławiu. Tym, co definiuje lwowskość projektu jest Mur, wprowadzony zarówno jako zewnętrzna warstwa obiektu jak i jako element kształtujący jego strukturę. Ze względu na tą symbolikę zdecydowano się na zastosowanie elewacji ceglanej. Całość budynku pokryta jest ceglanym murem w dwóch typach. Jeden z nich to pełna cegła, drugi to mur odwrócony, w którym spoiny pozostały pełne, a „cegły” stają się pustką. W strukturze budynku Mur widoczny jest w organizacji rzutu. Zaczynając od zewnętrznej ściany, każde kolejne przegrody odsuwają się od niej równomiernie tworząc kolejne jego warstwy. Najważniejsze elementy projektu zlokalizowane są między „flankującymi” je trzonami budynku – wewnętrznym pierścieniem „muru obronnego”.

Bez starań i wkładu Książąt Lubomirskich muzeum w jego aktualnym kształcie nie mogłoby istnieć. Jeszcze w XVII wieku Lubomirscy wsławili się działalnością militarną i walką za Rzeczpospolitą. Równocześnie dbali o rozwój kultury i oświaty budując prywatne szkoły, obiekty sakralne i wspierając artystów. Muzeum Książąt Lubomirskich założone przy Ossolineum w roku 1823 można nazwać połączeniem tych dwóch aktywności. Zgodnie ze słownikową definicją jest to instytucja „której zadaniem jest gromadzenie, przechowywanie i ochrona materialnych świadectw cywilizacji człowieka”. Działalność Książąt odzwierciedlona jest w architekturze poprzez centralny układ budynku. Umiejscowione w samym środku muzeum, pomiędzy ideowymi murami i trzonami, jego najważniejsze funkcje, takie jak Panorama Plastyczna Dawnego Lwowa, Skarbiec i Audytorium są tym samym otoczone ochroną i bezpieczne.

Panorama Plastyczna Dawnego Lwowa to największy gabarytowo eksponat muzeum, który jest bezpośrednim i namacalnym połączeniem muzeum z Lwowem. W grudniu 1935 podjęte zostały działania dążące do stworzenia PPDL „jako widomego znaku roli jaką miasto kresowe odegrało w historii Polski”. Osobą, która zapoczątkowała i propagowała tę ideę był Inż. Janusz Witwicki przyjmując trzy cele: propagandowy, naukowy i dydaktyczny. Witwicki w drobnych szczegółach planował również sposób eksponowania PPDL: „Pawilon żelazno-betonowy w kształcie sklepienia krzyżowego będzie posiadał wewnątrz korytarz, biegnący w koło o średnicy 19 m. Na ścianach tego korytarza rozwieszone rysunki i fotografie wraz z legendą objaśnią widoki, roztaczające się z poszczególnych punktów. Cały korytarz na łożyskach kulkowych może objeżdżać model dookoła, dając w rezultacie zwiedzającemu iluzję przelotu awionetką dookoła miasta z XVIII w. na wysokości 350 m. Zamiast budowy specjalnego pawilonu żel.-betonowego można by wykorzystać wnętrze Baszty Prochowej na Podwalu, po zrekonstruowaniu jej na jubileuszowy rok 1940. Wnętrze Baszty Prochowej nadawałoby się najbardziej na urządzenie historycznego pomnika obronnej przeszłości Lwowa.” Projekt zakładał możliwość oglądania modelu miasta z trzech perspektyw: człowieka, lotu ptaka i przelotu awionetką. Dla inż. Witwickiego bardzo ważna była możliwość przestrzennej prezentacji makiety, ukazanie jej z różnych wysokości i perspektyw. Projektowany budynek nie tylko wykorzystuje pomysł Witwickiego do celów prezentacji PPDL, ale rozciąga go na całość obiektu. Wnętrze budynku zaprojektowano jako wieloprzestrzenny, trzykondygnacyjny dziedziniec na środku którego znajduje się makieta. Umiejscowione na różnych poziomach otwory kadrują i pokazują model z różnych perspektyw. Tym samym Panorama Plastyczna Dawnego Lwowa staje się elementem spajającym wnętrze muzeum i widocznym dla wszystkich użytkowników budynku: pracowników, zwiedzających, interesantów i klientów parkingu.

Konferencja Jałtańska w 1945 roku określiła, że Lwów nie będzie już dłużej polskim miastem. Rozpoczęło to wielką wędrówkę mieszkańców na zachód. Wraz z ludnością podróżowało dziedzictwo kultury. Między innymi Panorama Racławicka czy Panorama Plastyczna Dawnego Lwowa. Miastem, które w największej mierze stało się kontynuatorem tradycji i kultury lwowskiej został Wrocław. To tutaj, na ziemiach odzyskanych, potrzebni byli eksperci do budowania nowych struktur w placówkach oświatowych czy kulturalnych. Z Lwowa do Wrocławia zjechało wiele osób, w tym profesorowie Uniwersytetu, lekarze, prawnicy, wyżsi urzędnicy i artyści. Niemiecki Breslau, ze swoją historyczną tkanką urbanistyczną i licznymi zabytkami stał się więc miastem polskim, budowanym przez Lwowiaków. Historia tych dwóch miast została ze sobą bardzo mocno spleciona i połączona. Ossolineum wraz ze swoimi zbiorami jest żywym dowodem na tę więź. Jako ważny element budujący tożsamość muzeum została ona bezpośrednio wciągnięta do budynku przy użyciu środków architektonicznych - poprzez wprowadzenie wielkoformatowych, kadrujących przeszkleń. Widoczne przez duże okna perspektywa ul. Szewskiej, placu Uniwersyteckiego czy barokowego ogrodu Ossolineum stają się eksponatami muzeum i włączają się w opowiadaną przez nie historię.

Projektowany budynek jest efektem analizy kulturowego i urbanistycznego otoczenia budynku. Krzyżują się w nim historie i doświadczenia związane z Lwowem, Książętami Lubomirskimi, Panoramą Plastyczną Dawnego Lwowa i Wrocławiem. Każdy z tych elementów znajduje w projekcie swoje odbicie budując tożsamość Muzeum Książąt Lubomirskich we Wrocławiu.

Projektowany budynek ma centralny układ i strukturę, a zewnętrzna elewacja budowana jest jako ceglany mur dwóch rodzajów. Położone w środku, najważniejsze funkcje obiektu są ochraniane przez jego mury oraz flankujące trzony. Wieloprzestrzenne wnętrze powoduje, że PPDL towarzyszy wszystkim użytkownikom budynku i jest oglądana z różnych miejsc i perspektyw. Dodatkowe przeszklenia perforujące zewnętrzny mur kadrują ważne elementy kontekstu miejsca czyniąc z niego swego rodzaju eksponaty.

Budynek posiadający mur, pełniący rolę ochronną, okna kadrujące najważniejsze dla niego widoki i kierunki staje się nie tylko emanacją tożsamości Muzeum Lubomirskich, ale również architektoniczną interpretacją współczesnej Baszty.

Ekspozycja PPDL

Panorama Plastyczna Dawnego Lwowa jest jednym z czterech filarów, na których opiera się idea muzeum. Projekt zakłada, że PPDL ma duże znaczenie i jest czymś więcej niż zwykłym muzealnym eksponatem. Dzięki swojej historii staje się symbolem, wokół którego samoczynnie powstaje narracja obejmująca całe drugie tysiąclecie.

Zakłada się budowanie narracji ekspozycji jako szerokiej opowieści o historii Polski i Lwowa. Wydarzenia związane z PPDL precyzyjnie dzielą ją na cztery etapy: Dziedzictwo, Wytrwałość, Eksodus i Przyszłość.

Dziedzictwo to okres obejmujący powstanie osadnictwa na terenach dzisiejszego Lwowa, założenie samego miasta oraz jego rozbudowę i rozkwit. W tym okresie Lwów leżał w różnych granicach, był między innymi pod panowaniem Polski, Rusi i Węgier. Poprzez swoje położenie miasto miało wielokulturowy charakter. Zamknięciem tego okresu jest XVIII w. Lwów, którego obraz postanowił „zamrozić” Janusz Witwicki. Miasto w swoim architektonicznym i kulturowym rozkwicie, tuż po pierwszym rozbiorze Polski. Od tego momentu zaczyna się okres Wytrwałości obejmujący czas rozbiorów i utrzymywania Polskiej tożsamości bez istniejącego państwa. Przełomowym wydarzeniem tego okresu jest I Wojna Światowa oraz moment odzyskania Niepodległości. We Lwowie toczą się w tym czasie walki, rodzi się mit Orląt Lwowskich, a miasto otrzymuje order Virtuti Militari z rąk Marszałka Piłsudskiego. Rozpoczyna się XX lecie międzywojenne, budowana jest Polska państwowość, Lwów staje się trzecim pod względem liczby ludności miastem w kraju, jest również ważnym ośrodkiem naukowym i kulturalnym. Pod koniec tego okresu Janusz Witwicki postanawia utworzyć PPDL. We współpracy z rożnymi środowiskami rozpoczyna w 1935 roku budowę modelu. Wybuch II Wojny Światowej, prace nad makietą pod okupacją Radziecką i Niemiecką oraz śmierć Witwickiego z rąk NKWD to początek okresu Eksodusu. Polscy Lwowiacy zmuszeni są do opuszczenia miasta, wraz z nimi migruje również Polskie dziedzictwo kulturowe. Czasy PRL nie sprzyjają dziełom kultury pochodzącym z Polskiego Lwowa. PPDL musi być ukrywana, trafia do Warszawy, następnie do Wrocławia. Zaczyna się okres wolności, a wraz z nim pojawiają się starania ponownej ekspozycji PPDL. Panorama prezentowana jest w symbolicznymi miejscu – Wrocławskiej Hali Stulecia. Współczesność i starania w kierunku powstania Muzeum Książąt Lubomirskich we Wrocławiu to kolejny kamień milowy na osi czasu. Otwiera on również ostatni okres – Przyszłość. Po swoim powstaniu MKL stanie się świadectwem relacji Lwowsko-Wrocławskiej oraz osią budowania przyjaźni Ukraińsko-Polskiej, a PPDL jako integralny element Muzeum stanie się symbolem zarówno wspólnej historii jak i wspólnej przyszłości.

PPDL przez swoją przeszłość jest kulturowym nośnikiem zdarzeń. Nosi w sobie historię, która wpłynęła na wygląd XVIII wiecznego miasta, ale również historię, która doprowadził do powstania modelu w wieku XX oraz tę, która spotkała go później.

Ze względu na swoją ważną rolę, PPDL jest centralnym punktem budynku i jego główną osią. Swoją symboliką wprowadza w opowieść muzeum oraz podkreśla Lwowsko-Wrocławską relację. Janusz Witwicki zaprojektował wnętrze do prezentowania makiety, które zakładało wielopoziomową i przestrzenną jej prezentację. Zakładał możliwość oglądania jej z perspektywy lotu awionetką, lotu ptaka i perspektywy człowieka. Projekt Witwickiego jest w pełni realizowany w kontekście makiety (widok z położonych powyżej przeszkleń, widok z perspektywy osoby stojącej oraz ze zlokalizowanych pod makietą peryskopów), jednak założenia projektanta mają również wpływ na kształt całego budynku. Model jest najważniejszym obiektem w wielopoziomowym, wewnętrznym dziedzińcu. Ponadto struktura budynku kreuje wiele wglądów na PPDL z różnych perspektyw. Jest widoczny od strony wejścia do Muzeum, z ul. Plac Uniwersytecki, z samego holu wejściowego do budynku oraz z bocznego wejścia dla interesantów i klientów parkingu od strony ul. Szewskiej. Dzięki panoramicznym przeszkleniom użytkownicy obiektu mają również stały kontakt z makietą, co pozwala utrzymać ciągłą świadomość kulturowego pochodzenia Muzeum oraz jego historii.

Dzięki użytym środkom architektonicznym projektowane muzeum staje się dla PPDL przystosowaną do jego potrzeb sceną, która doskonale ją eksponuje i pozwala na prowadzenie narracji. Projekt nie definiuje pozostałych środków ekspozycyjnych, zakładając, że pełnić one będą rolę dopełniającą.

Ekspozycje wystaw stałych i czasowych

Sale wystawowe zostały zlokalizowane na poziomie kondygnacji +2 charakteryzującej się otwartym planem. Przestrzeń wystaw czasowych i stałych zaprojektowano po zewnętrznej stronie trzonów komunikacyjnych dając możliwość ich obejścia. Centralnie, między trzonami, umiejscowiona została sala Skarbca. Struktura kondygnacji wystawienniczej pozbawiona słupów daje niemal nieograniczoną swobodę aranżacji podziałów w oparciu o 4 metrowy moduł wywodzący się z wymiarów oraz rozstawu trzonów. Umożliwia to projektowanie różnych układów przestrzeni ekspozycyjnych oraz zmianę proporcji pomiędzy strefą wystaw stałych i czasowych. Ponadto poziom +2 posiada cztery panoramiczne przeszklenia będące wglądami do wewnętrznego dziedzińca z PPDL oraz dwa otwarcia widokowe w kierunku ulicy Szewskiej oraz Placu Uniwersyteckiego. Zaprojektowana wysokość pomieszczeń wystawowych w świetle równa jest 4,5m.

Zagospodarowanie terenu

Działka będąca przedmiotem opracowania znajduje się w strefie ścisłego centrum Wrocławia, co sprawia, że priorytetowe staje się właściwe połączenie budynku z istniejącą siecią powiązań funkcjonalnych Starego Miasta oraz kształtowanymi przez układ urbanistyczny otwarciami widokowymi. Główne dojścia do obiektu prowadzą od strony Rynku ulicą Szewską oraz przez Plac Uniwersytecki generując potrzebę organizacji przestrzeni wejściowej po stronie południowej. Ponieważ niewłaściwe jest przesądzanie o większej wadze któregokolwiek z powyższych ciągów komunikacyjnych główne wejście do budynku zlokalizowane zostało w centralnej części fasady południowej zachowując balans w stosunku do obu dojść.

Kawiarnię zaprojektowano na narożniku Placu Uniwersyteckiego i ul. Szewskiej z otwarciem widokowym na budynek Ossolineum, mur barokowego ogrodu oraz oś ulicy. Ekspozycja południowa oraz niewielkie przedpole ciągu pieszego zapewniają możliwość rozszerzenia przestrzeni lokalu usługowego o strefę zewnętrznych stolików w porze letniej. Księgarnię oraz Sklep Muzealny zlokalizowano od bardziej kameralnej strony Kościoła Uniwersyteckiego. Wejście ‘nocne’ dla pracowników, interesantów oraz klientów parkingu podziemnego umiejscowione zostało w bliskim sąsiedztwie budynku Ossolineum tworząc wraz z zaprojektowanym przejściem podziemnym sprawnie działający węzeł funkcjonalny.

Dojazd do parkingu podziemnego uwzględnienia istniejącą organizację ruchu wykorzystując do tego celu część ulicy Aleksandra hr. Fedry funkcjonującą dwukierunkowo. Przewiduje się rezygnację z istniejących miejsc parkingowych na poziomie terenu oraz zachowanie zakazu wjazdu przy budynku Kościoła Uniwersyteckiego. Część działki znajdującą się w jej północno-zachodnim narożniku pozostawiono niezabudowaną umożliwiając w tym miejscu chwilowy postój autobusu wycieczkowego oraz odbiór śmieci z pomieszczenia na odpadki. Przestrzeń ta również może służyć dostawie eksponatów ponadgabarytowych. Przy wejściu głównym do budynku zaprojektowano parking rowerowy.

Założenia funkcjonalno-użytkowe

Podstawowym założeniem było oparcie struktury muzeum na czterech trzonach, które oprócz pełnienia funkcji konstrukcyjnej wydzielają centrum kompozycji ogniskując układ na nadrzędnych przestrzeniach dostępnych dla zwiedzających – PPDL, Skarbcu i Audytorium. Zaprojektowany system trzykondygnacyjnej Sali Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa, pustek po obu stronach Skarbca oraz przestrzeni pomiędzy trzonami sprawia, że funkcje przenikają się tworząc homogeniczną, widoczną strukturę. Szczerość układu kreuje atmosferę, w której zwiedzający nie czuje zagubienia, lecz w sposób naturalny odkrywa przestrzeń muzeum równolegle zgłębiając przedstawioną historię.

W trzonach funkcjonalnych zlokalizowane zostały klatki ewakuacyjne, schody reprezentacyjne i windy dla zwiedzających, winda towarowa, windy dla pracowników, interesantów i klientów parkingu oraz toalety i szachty techniczne. Układ konstrukcyjny oparty na powyższych rdzeniach oraz ścianach zewnętrznych tworzy elastyczną przestrzeń dającą niemal nieograniczoną swobodę aranżacji.

Na parterze muzeum, w części centralnej, zlokalizowana została Galeria Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa o wysokości sięgającej od ok. 7,5m do ponad 13m. Przestrzeń tą podkreśla dodatkowo kameralna wysokość pozostałej części kondygnacji wejściowej. Lokalizacja tej funkcji umożliwia tak zwaną krótką ścieżkę zwiedzania samej PPDL oraz zwraca uwagę ‘przypadkowych’ przechodniów, którzy z poziomu ulicy mogą dostrzec w głębi wnętrza makietę stanowiącą serce muzeum. Od strony ulicy Szewskiej zlokalizowane zostało wejście ‘nocne’ dla pracowników, interesantów oraz klientów parkingu podziemnego, z którego również rozpościera się widok na salę PPDL znajdującą się za przeszkleniem. Pracownicy mają możliwość przejścia do Galerii po przez klatkę A.

Kawiarnia oraz księgarnia umiejscowione zostały po obu stronach holu wejściowego z dostępem zarówno z poziomu ulicy jak i z przestrzeni wewnętrznej. Oba lokale posiadają możliwość oddzielenia od pozostałej części obiektu w czasie niezależnego funkcjonowania poza godzinami otwarcia muzeum. W północno-wschodnim narożniku budynku zaprojektowana została Strefa Edukacji z dwoma salami warsztatowymi wyposażona w szeroką strefę wejściową oraz dobre połączenie komunikacyjne z toaletami. Informatorium komputerowe zlokalizowane zostało w pobliżu księgarni oraz przestrzeni pomiędzy trzonami pełniącej rolę salki projekcyjnej związanej z Galerią PPDL.

W narożniku północno-zachodnim mieści się rampa dwukierunkowa prowadząca do dwupoziomowego garażu podziemnego mieszczącego 67 samochodów oraz Strefę Ekspedycji. Na kondygnacjach podziemnych zlokalizowana została również część pomieszczeń technicznych. Na poziomie -1 (-4,00m) od strony ulicy Szewskiej, w pobliżu klatki A oraz w sąsiedztwie wejścia nocnego znajdującego się powyżej, zlokalizowany został podziemny łącznik ułatwiający komunikację pomiędzy projektowanym muzeum a Ossolineum. Rozwiązanie zakłada przebudowę klatki schodowej w budynku istniejącym.

W obrębie kondygnacji +1 wokół pustki nad Galerią PPDL zlokalizowane zostały pomieszczenia Strefy Interesanta oraz pomieszczenia biurowe. Z przestrzeni wejściowej dla Interesantów, obszaru przed czytelnią oraz biurami widoczne jest wnętrze sali PPDL.

Na kondygnacji +2 zaprojektowane zostały przestrzenie wystawowe z centralnie umiejscowionym Skarbcem ‘zawieszonym’
w pustce ukształtowanej przez trzony. Ściany wydzielonej sali stanowią również oparcie dla zlokalizowanego powyżej Audytorium. Strefa wystaw dzięki konstrukcji opartej na trzonach oraz ścianach zewnętrznych może być dowolnie aranżowana. Cyrkulacyjny charakter zwiedzania wystawy wzbogacają otwarcia widokowe przez wielkoformatowe przeszklenia na oś ulicy Szewskiej oraz Plac Uniwersytecki łącząc ekspozycję z kontekstem miasta, do którego zbiory zostały przeniesione z Lwowa. Tym samym łącząc historię i tożsamość obu miejsc. Z kondygnacji tej można również dostrzec salę PPDL oraz kubaturę Sali Audytoryjnej poprzez liczne wewnętrzne otwarcia widokowe. Układ struktury obiektu - przenikania się wnętrza z zewnętrzem, przestrzeni wewnętrznych muzeum oraz ekspozycji z kontekstem Wrocławia stanowi unikalne tło dla prezentowanych wystaw.

W centrum kondygnacji +3 zlokalizowano audytorium. Sala została zaprojektowana w układzie amfiteatralnym na 198 osób. Z foyer znajdującego się po południowej stronie rozpościera się widok na barokowy Ogród Ossolineum. Pozostałą część piętra zajmują biura oraz pracownie konserwatorskie.

Na poziomie +4 zlokalizowane zostały przestrzenie magazynowe, powyżej których w otwartym obniżeniu dachu zaprojektowana została przestrzeń dla urządzeń technicznych przykryta ażurem opartym na lekkiej konstrukcji stalowej. Rozwiązanie to przy zachowaniu wysokich wartości estetycznych gwarantuje optymalność pod względem ekonomicznym.

Połączenie Muzeum z Zakładem Narodowym im. Ossolińskich

Zgodnie z wytycznymi Zamawiającego zaprojektowano możliwość połączenia muzeum z istniejącym budynkiem Ossolineum. Na podstawie przekazanych materiałów zaprojektowano łącznik podziemny na poziomie -4,00m przebiegający pod ul. Szewską. Łączy on klatkę schodową A w projektowanym obiekcie z klatką położoną w południowo-zachodnim narożniku Ossolineum. Połączenie jest wydzielone i przeznaczone dla pracowników obu budynków.

Rozwiązania konstrukcyjne, materiałowe i instalacyjne

Budynek zaprojektowano w konstrukcji żelbetowej opartej na czterech trzonach, tarczach zlokalizowanych w linii elewacji oraz miejscowych tarczach przenoszących większe rozpiętości i zapewniających sztywność przestrzenną układu. Układ bezsłupowy oparty został na module 4m wyznaczającym szerokości rdzeni oraz pustki między nimi. Powstały w ten sposób przestrzeń wewnątrz trzonów posiada rozpiętość 16x16m. Ze względu na warunki gruntowo-wodne założono, że ściany kondygnacji podziemnych wraz z płytą fundamentową wykonane będą w technologii białej wanny.

Materiały zastosowane wewnątrz muzeum mają za zadanie budowanie odpowiedniego, szczerego tła dla prezentowanej historii. Projekt od strony tworzywa architektonicznego stroni od ‘upiększania’, czy też stosowania akcentów, budując i podkreślając pewne elementy dzięki samej strukturze budynku. Elementy widoczne konstrukcji zaprojektowano jako wykonane z betonu architektonicznego z widocznym podziałem stropów co staje się analogią do kompozycji fasady oraz uwypukla układ wnętrza.

Elewacja muzeum tworząca mur ochraniający dziedzictwo historyczne znajdujące się we wnętrzu skomponowana została
w oparciu o dwa przeciwstawne, a zarazem wzajemnie powiązane w swojej strukturze typy wywodzącej się z wątku ceglanego. Zastosowane rozwiązanie zapewnia homogeniczność elewacji, a dzięki drobnej strukturze i detalowi, a zarazem monumentalności współgra z historycznym otoczeniem obiektu.

MUR PEŁNY – ściana trójwarstwowa wykonana z cegły elewacyjnej ułożonej w wątku wozówkowym, ochraniająca strefę wystaw.
MUR AŻUROWY – będący odwrotnością muru pełnego – pustka w miejscu cegły tworząca ażur złożony ze spoin wykonany jako element betonowy, prefabrykowany. Zlokalizowane za elementami ażurowymi przeszklenia doświetlają wnętrza stref biurowych oraz pracowni konserwatorskich.

Oba typy fasad oddzielone zostały za pomocą prefabrykowanych gzymsów betonowych odzwierciedlających podział kondygnacji muzeum.

W strefie parteru mur ustępuje miejsca transparentności strefy wejściowej, kawiarni, księgarni oraz strefy edukacji. Przeszklenia zaprojektowane jako półstrukturalne, o wysokości pełnej kondygnacji zapewniają nie tylko dostęp światła dziennego oraz widok z wnętrza muzeum ale także wgląd do wnętrza z poziomu ulicy. Budowana w ten sposób relacja zaciera granice pomiędzy wnętrzem oraz zewnętrzem na poziomie parteru wiążąc tym samym nowy obiekt z historycznym kontekstem urbanistycznym.

Budynek przewiduje się wyposażyć w instalację wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, grzania, wod–kan, elektryczną oraz teletechniczną. Pomieszczenia techniczne takie jak przyłącza, komory transformatorowe, rozdzielnie elektryczne itp. zlokalizowane zostały na kondygnacji -1 oraz -2. Urządzenia techniczne - centrale klimatyzacyjne, agregaty wody lodowej itp. umiejscowione zostały w obniżeniu dachu nad kondygnacją +4 i obudowane ażurową osłoną estetyczną. Rozprowadzenie instalacji między kondygnacjami odbywa się za pomocą szachtów zlokalizowanych w trzonach. Biorąc pod uwagę wymagania ochrony ppoż nie zakłada się konieczności wykonywania instalacji oddymiania (poza klatkami schodowymi ewakuacyjnym) oraz systemu DSO. Drzwi wejściowe zaprojektowano jako wyposażone w kurtyny powietrzne. W celu ograniczenia konieczności wentylacji pomieszczeń w sposób mechaniczny pomieszczenia biurowe oraz pracownie posiadają okna umożliwiające naturalne przewietrzanie. Pomieszczenia o charakterze szczególnym takie jak sale ekspozycyjne, magazyny, audytorium oraz niektóre pracownie posiadać będą zindywidualizowany system wentylacji oraz klimatyzacji zgodny z wytycznymi sprecyzowanymi przez Zamawiającego.

Rozwiązania pro-ekologiczne i klimatyczne oraz założenia charakterystyki energetycznej

Budynek za pomocą szeregu rozwiązań dąży do optymalizacji kosztów związanych z jego eksploatacją starając się ograniczyć ilość elementów instalacji technicznych oraz zakres ich funkcjonowania do niezbędnego minimum. Zwarta bryła muzeum, kompaktowość oraz pragmatyzm przyjętych rozwiązań ma na celu redukcję zarówno środków niezbędnych dla późniejszego funkcjonowania obiektu jak również do jego powstania. Racjonalizm znajduje również odzwierciedlenie w fasadzie budynku, której forma koresponduje z pomieszczeniami znajdującymi się wewnątrz obiektu. Przeszklenia strefy biur oraz pracowni z zewnętrzną ‘żaluzją’ w formie ażuru ograniczającą ilość bezpośredniego światła nagrzewającego pomieszczenia, w większości zamknięta elewacja kondygnacji wystaw, fasada parteru, kondygnacja magazynowa pozbawiona otworów – wszystkie te rozwiązania, zaprojektowane w relacji do struktury funkcjonalno-użytkowej, zwiększają efektywność energetyczną budynku. Stolarka okienna na kondygnacji +1 oraz +3 zaprojektowana została jako otwieralna co umożliwia naturalną wentylację pomieszczeń ograniczając tym samym potrzebę wentylacji mechanicznej oraz klimatyzacji. Struktura trzonów oraz związanych z nimi szachtów wraz z przestrzenią techniczną zlokalizowaną w zagłębieniu dachu stanowi ekonomiczny oraz efektywny układ rozprowadzenia instalacji, który ograniczając ich długość gwarantuje wysoką sprawność. Biorąc pod uwagę powyższe rozwiązania dążące do maksymalnego zmniejszenia rocznego zapotrzebowania na nieodnawialną energię pierwotną EP wskaźnik nie przekroczy dopuszczalnej w warunkach technicznych wartości dla tego typu obiektów.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl