Konkurs na opracowanie Koncepcji architektoniczno-budowlanej i zagospodarowanie terenu dla budowy obiektu wielofunkcyjnego: kultura, historia, bezpieczeństwo publiczne
Projekt konkursowy

<<< powrót
  • Twoi Architekci Adrianna Tyrakowska
Skład zespołu:

OPIS IDEOWY

Na ostateczną formę projektowanego obiektu decydujący wpływ miały dwa elementy: po pierwsze sytuacja i kontekst urbanistyczny, po drugie funkcja zapisana w programie. Celem projektu było jak najlepsze wkomponowane budynku w zastany krajobraz, uwarunkowania przyrodnicze i historyczne, a także jak najlepsza odpowiedź na potrzeby jego użytkowników.

Poprzez liczne otwarcia widokowe oraz wewnętrzne patia, budynek z każdej strony otwiera się na otaczające go tereny zielone, a jego użytkownicy mają jak największy kontakt z naturą. Przemieszczając się po obiekcie, czujemy się jak na otwartej przestrzeni. Każdy korytarz, zakręt czy sala dobrze doświetlone naturalnym światłem, ale przede wszystkim zaskakuje nas ciekawym i niepowtarzalnym widokiem.

Ziemia brzeska jest nie tylko urodzajna pod względem rolniczym, ale przede wszystkim skrywa liczne bogactwa archeologiczne. Aby je poznać musimy odbyć wyprawę w głąb ziemi, schodząc po schodach w dół. Część historyczna zlokalizowana jest na kondygnacji podziemnej, ale ze względu na sprytne ukształtowanie terenu oświetlona jest naturalnym światłem dziennym. Światło wpada przez wewnętrzne patia i okna skierowane na wschód, dzięki czemu prezentowane eksponaty są w znakomity sposób wyeksponowane, a przejście przez część historyczną jest swoistą przygodą.

Budynek otwiera się na mieszkańców, zaprasza do wejścia do środka. Przed głównym wejściem do budynku znajduje się plac, gdzie możemy nieco zwolnić, poczuć aromat kawy z wewnętrznej kawiarni i oddać się klimatowi miejsca. Przechodząc na drugą stronę budynku natrafiamy na scenę zewnętrzną. Jej lokalizacja za budynkiem sprawia, że odbywające się na niej imprezy nie będą przeszkadzały najbliższym sąsiadom.

Użytkownicy centrum kultury mogą korzystać z kameralnego tarasu zewnętrznego znajdującego się od wschodniej strony. Drzwi sali tanecznej i plastycznej wychodzą bezpośrednio na ten taras, dlatego w lecie stanowi on naturalne powiększenie tych pomieszczeń, wypełniając się osobami malującymi, rzeźbiącymi i tańczącymi.

Takie ukształtowanie budynku pozwala na maksymalne powiązanie wnętrza z otoczeniem. Dzięki temu przestrzeń obiektu staje się przestrzenią publiczną miasta, pozwala na rozszerzenie jego działalności poza granice budynku.

Architektura obiektu publicznego, zwłaszcza kulturalnego ma ogromne znaczenie edukacyjne i kulturowe, kształtując świadomość estetyczną i ekologiczną.

Projekt nawiązuje do układu urbanistycznego Brześcia Kujawskiego, nie tylko jest mocno osadzony w tradycji i kulturze miejsca, przy okazji szanując granice stref urbanistycznych i funkcjonalnych, ale także nawiązuje materiałami do okolicznej zabudowy.

Zatopiony w zieleni budynek jest tłem dla mających w nim miejsce wydarzeń. Naturalne materiały takie jak jasnoszara cegła, drewno, szkło oraz sprytnie przemycone kolory sprawiają, że obiekt współgra z otoczeniem, nadając mu nowy wymiar. Architektura centrum kultury z założenia jest przyjazna i prosta, w możliwie współczesny sposób łączy ze sobą tradycyjne elementy układu urbanistycznego i naturalnych wykończeń.

Liczne przeszklenia sprawiają, że obiekt miejscami staje się transparentny, widzimy co dzieje się po jego drugiej stronie. Zarazem jednak będąc w pomieszczeniach mamy poczucie intymności, a użytkownikom nic nie przeszkadza w kształtowaniu swoich pasji.

Każdy ma dostęp bezpośrednio z poziomu terenu poprzez holl wejściowy. Budynek jest podzielony strefowo, w parterze mieszczą się sale widowiskowe oraz strefa kultury, na kondygnacji -1 znajduje się strefa historyczna, a na 1 piętrze znajduje się administracja i pokoje gościnne. Układ pomieszczeń sprawia, że bardzo łatwe jest wydzielenie poszczególnych stref, zamknięcie nieużywanych w danej chwili części budynku czy pomieszczeń. Poszczególne pomieszczenia budynku są ze sobą funkcjonalnie powiązane, dzięki czemu przejście z jednej części budynku do drugiej jest niezmiernie wygodne i intuicyjne.

Jednym z ważnych założeń projektowych była możliwość łatwego etapowania inwestycji. Udało się to w pełni osiągnąć, poprzez wydzielenie budynku straży pożarnej jako całkowicie niezależnego budynku oraz podział budynku centrum kultury na dwa etapy - pierwszym z nich jest centrum kulturalne, drugim sala widowiskowa wraz z holem wejściowym i kawiarnią. Ostatnim, czwartym etapem jest scena zewnętrzna wraz z zagospodarowaniem terenów wokół budynku.

OPIS FUNKCJONALNY

Przed głównym wejściem do budynku znajduje się plac, na którym tuż przed wejściem do budynku mogą zorganizować się grupy. Po wejściu do budynku znajdujemy się w jasnym, przestronnym holu wejściowym, w którym znajduje się lada z informacją i biletami, szatnia oraz wejścia do sali widowiskowej.

Dostęp do kawiarni znajdującej się w kompleksie jest zarówno z holu wejściowego, jak i bezpośrednio z zewnątrz. Dlatego może ona obsługiwać nie tylko imprezy wewnątrz budynku i imprezy na scenie zewnętrznej, ale funkcjonować także wtedy, gdy cały budynek jest zamknięty.

Bezpośrednio w strefie wejściowej znajduje się ukryty przed wzrokiem gości, lecz łatwo dostępny kompleks toalet. Część holu wejściowego przeznaczona jest na galerię, w której eksponowane mogą być zarówno obrazy i rzeźby. W tej części znajduje się również wejście do sali konferencyjnej, która w prosty sposób, przy pomocy systemowych ścian przesuwnych, może zostać podzielona na dwie części. Do sali kameralnej zapewniony jest łatwy dostęp zarówno od strony holu głównego, jak i od strony części centrum kultury. Znajduje się ona tuż przy wewnętrznym patio, poprzedzona niewielkim foyer i powiązana funkcjonalnie z garderobą dla zespołu folklorystycznego i orkiestry.

Sala widowiskowa dostępna jest przez główne wejścia z poziomu holu wejściowego, ale także przez dodatkowe wyjścia zewnętrzne znajdujące się o kondygnację niżej i możliwe są dzięki naturalnemu ukształtowaniu terenu. Układ siedzeń zaprojektowano jako klasyczny shoebox. W najwyższym rzędzie przewidziano miejsca dla niepełnosprawnych.

Scena znajduje się na podwyższeniu, a na jej tylnej ścianie zaprojektowano opuszczany automatycznie ekran do wyświetlania filmów. W bocznych częściach sceny znajdują się panele akustyczne, które zarazem tworzą niewidoczne z widowni wejścia na scenę. Wnętrze zaprojektowano jako jasne i nowoczesne, dostosowane do najnowszych standardów. Na podłodze znajduje się wykładzina dywanowa, na ścianach znajduje się boazeria drewniana, pochłaniająco-rozpraszająca, składająca się z płyt pełnych i perforowanych. Sufity zaprojektowano z giętych płyt akustycznych.

U szczytu sali widowiskowej znajduje się kabina projekcyjna z wydzielonym pomieszczeniem dla tłumacza oraz miejscem dla operatora oświetlenia i dźwięku.

Bezpośrednio do sali widowiskowej przylegają garderoby i magazyn, które dostępne są również dla sceny zewnętrznej i mają bezpośrednie wyjście na zewnątrz.

Centrum kultury dostępne jest poprzez odrębne wejście, ale jest również połączone funkcjonalnie z holem głównym budynku. Wszystkie pomieszczenia tej części dostępne są z parteru, doświetlone licznymi otwarciami i patiami wewnętrznymi. Zaraz po wejściu natrafimy na portiernię, w której zainstalowano system cctv, rtv oraz satelitarną i internet. Obsługuje ona nie tylko centrum kultury, ale również pokoje gościnne znajdujące się na piętrze. Bezpośrednio przy portierni zlokalizowana jest szatnia i zespół toalet. Wydzieloną część stanowią pomieszczenia nauki śpiewu, dzięki czemu mają zapewnione idealne warunki akustyczne.

Sala plastyczna i sala taneczna połączone są zewnętrznym tarasem, na którym w lecie mogą odbywać się zajęcia.

Do pomieszczenia z aneksem kuchennym zapewniony łatwi i szybki dostęp z zewnątrz.

W odrębnej części znajduje się sala kameralna połączona funkcjonalnie z garderobą dla zespołu folklorystycznego i orkiestry. Wejście do sali kameralnej poprzedzone jest małym foyer doświetlonym poprzez wewnętrzne patio, połączonego funkcjonalnie z holem głównym.

Zaraz po zejściu amfiteatralnymi schodami z holu wejściowego trafiamy do części historycznej zlokalizowanej na kondygnacji podziemnej. Podłogi w tej części nawiązują swym ciemnym kolorem do wykopalisk archeologicznych. Mimo że znajdujemy się w pod ziemią, pomieszczenia doświetlone są naturalnym światłem dziennym, wpadającym przez wewnętrzne patia i okna skierowane na wschód.

Przestrzeń można w razie potrzeby w łatwy sposób wydzielić na trzy mniejsze sale, dzięki systemowym ściankom ruchomym, a każdą z tych sal przeznaczyć pod inne funkcje. Wnętrza są ze sobą powiązane, dzięki czemu zwiedzanie może odbywać się w sposób bardzo intuicyjny.

Aby dostać się do pomieszczeń administracji czy pokoi gościnnych, znajdujących się na pierwszym piętrze, wystarczy skorzystać z windy znajdującej się w holu wejściowym. Drugie wejście stanowi obudowana, ewakuacyjna klatka schodowa, znajdująca się w części centrum kultury.

Pomieszczenia techniczne, takie jak pomieszczenia przyłączy, węzeł cieplny czy wentylatorownia, znajduje się na kondygnacji podziemnej. Na północnej ścianie budynku znajduje się pas techniczny obejmujący wejścia do śmietnika i stacji trafo.

Ze względu na funkcje, osobnym obiektem jest budynek straży pożarnej. Został on zaprojektowany zgodnie z wytycznymi Prezydium Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP. W budynku zaprojektowano podstawowe funkcje, takie jak punkt alarmowy, biuro zarządu, pomieszczenie socjalne, warsztat oraz dwie szatnie z łazienkami. Dodatkowym, ważnym pomieszczeniem do doskonalenia umiejętności jest siłownia, która w porze letniej może zostać swobodnie powiększona o taras zewnętrzny.

Ze względu na bliskość centrum kultury w budynku nie znajduje się sala konferencyjna.

Przed garażem przeznaczonym dla trzech jednostek pożarniczych znajduje się plac, na którym mogą one stanąć przed wyjechaniem na ulice.

OPIS KONCEPCJI ZAGOSPODAROWANIA

W północnej części działki zlokalizowano parking na 10 miejsc dla autokarów oraz 150 miejsc postojowych, w tym 10 miejsc dla niepełnosprawnych. Tam też znajduje się wjazd, prowadzący na parking i do pasa pomieszczeń zapleczowych (śmietnika, stacji trafo). Parking został ukrytych za pasem drzew i oddzielony pasem zieleni od głównego budynku, dzięki czemu negatywne oddziaływanie samochodów uległo zmniejszeniu. Z parkingu do wejścia do budynku, wśród zieleni prowadzi ścieżka piesza. Mija on budynek straży pożarnej i ciągnie się obok wejścia do części centrum kultury i dalej do placu i głównego wejścia. Idąc ścieżką możemy doświadczyć przebywania w przyrodzie, zarazem mijamy otwór w ziemi doświetlający część historyczną, ukazujący nam rąbek tajemnicy skrywanej pod ziemią.

Na tyłach budynku znajduje się druga ścieżka, kierująca się w stronę sceny zewnętrznej i pozwalająca niezauważenie wejść za kulisy. Scena zewnętrzna znajdująca się za budynkiem jest funkcjonalnie połączona z kawiarnią i hollem głównym. Taka lokalizacja sprawia, że odbywające się na zewnątrz imprezy nie będą uciążliwe dla najbliższych sąsiadów, a rozciągający się wokół płaski teren może służyć przybyłym gościom. Ze sceny zewnętrznej zapewniony jest dostęp do garderób oraz magazynu znajdującego się przy sali koncertowej.

W granicach terenu znajduje się również ścieżka rowerowa biegnąca w stronę Włocławka i łącząca dwa istniejące już odcinki.

Cały teren wokół budynku został zagospodarowany jako ogólnodostępny park, w którym przeważa zieleń niska, z licznymi gatunkami traw i krzewów. W północnej części działki pojawiają się drzewa, których cień pozwala na odpoczynek w upalne dni. Aby odbudować historyczny krajobraz i charakter pobliskich terenów, zastosowano przede wszystkim rodzime gatunki roślin, takie jak wierzba biała, klon zwyczajny czy głóg pośredni. Takie ukształtowanie zieleni jest nie tylko atrakcyjne pod względem wizualnym i edukacyjnym, ale również przyjazne pod względem biologicznym.

OPIS MATERIAŁOWY

Elewacje zewnętrzne są wykończone drewnem, cegłą w jasnoszarym kolorze, szkłem oraz elementami kolorystycznymi. Tarasy zewnętrzne zaprojektowano z impregnowanego drewna.

Posadzki pomieszczeń ogólnodostępnych są wykończone żywicą epoksydową, ściany tynkowane i malowane, sufity podwieszane z płyt g-k, malowane.
Miejsca takie jak sale koncertowe, teatralne czy sale konferencyjne są pomieszczeniami, w których znaczącą wagę odgrywają rozwiązania akustyczne. W projekcie uwzględniono nie tylko instalację nowoczesnego, profesjonalnego systemu nagłośnieniowego, ale przede wszystkim wzięto pod uwagę rozchodzenie się dźwięków oraz izolacyjność akustyczną.

Poszczególne sale, na których odbywać się będą koncerty lub próby muzyków są najczęściej oddzielone od siebie korytarzem lub pomieszczeniem o innym przeznaczeniu. Żeby jednak w całości zlikwidować negatywne skutki przenoszenia się dźwięku, zastosowano przegrody akustyczne w postaci ścian i materiałów izolacyjnych akustycznie. Szczególną uwagę zwrócono na rozchodzenie się dźwięków niskiej częstotliwości i charakterystykę przenoszenia bocznego.

Ściany sceny zaprojektowano jako pasmowe elementy reflektująco – rozpraszające, montowane pod zmiennymi kątami i w zmiennych odległościach od podłoża, dające dodatkowo ciekawy efekt wizualny. Dodatkowo na scenie zamontowano ekrany akustyczne, dzięki którym dźwięk rozchodzi się po całej sali koncertowej, które tworzą zarazem niewidoczne z widowni wejścia na scenę. Na ścianach bocznych i tylnej sali koncertowej oraz sali kameralnej przewidziano boazerię pochłaniająco – rozpraszającą, wykonaną przemiennie z płyt pełnych i perforowanych.

W sali koncertowej i kameralnej, nad rejonem proscenium zaprojektowano ekrany akustyczne reflektująco-rozpraszające funkcjonujące łącznie z innymi powierzchniami odbijającymi dźwięk, znajdującymi się w przedniej części sali. Sufit nad centralną i tylną częścią widowni wykonany jest z giętych płyt gipsowo-kartonowych pełnych i perforowanych, z wełną mineralną w przestrzeni międzysufitowej.

W sali konferencyjnej oraz sali tanecznej i plastycznej zaprojektowano sufit z płyt gipsowo-kartonowych perforowanych, które pochłaniają niechciany pogłos występujący w tak dużych pomieszczeniach.

Szczegółowe rozwiązania wszystkich elementów i ustrojów akustycznych, uwzględniające wpływ instalacyjnego wyposażenia wnętrza, będą przedmiotem projektu wykonawczego.

Konstrukcję budynku zaprojektowano jako żelbetową, ze względu na możliwość zastosowania dużych rozpiętości stropów, co jest niezmiernie ważne przy obiekcie zawierającym duże sale koncertowe i wystawowe. Elementami uzupełniającymi są wiązary z drewna klejonego, które mają nie tylko wysoką wytrzymałość, ale również stanowią eleganckie elementy wykończenia.

Część ścian wewnętrznym zaprojektowano jako ściany murowane wypełniające nie będące elementami nośnymi budynku.

W całym budynku zaprojektowano nowoczesne instalacje elektryczne i teletechniczne, oświetleniowe, dźwiękowe, RTV i CCTV oraz sygnalizacji pożaru. Ze względu na duże natężenie ruchu, w pomieszczeniach holu wejściowego, sali widowiskowej, sali kameralnej, sali konferencyjnej, sali tanecznej, kawiarni oraz części historycznej przewidziano klimatyzację działającą za pomocą klimakonwektorów, które w okresie letnim chłodzą powietrze natomiast w okresie zimowym ogrzewają. Wentylacje mechaniczną zaprojektowano jako nawiewno-wywiewną zapewniającą wymaganą wymianę powietrza we wszystkich pomieszczeniach.

Główne piony wodne, kanalizacyjne i centralnego ogrzewania prowadzone będą w szachtach instalacyjnych. Projekt zakłada zastosowanie grzejników wpuszczanych w posadzkę co nie ograniczy powierzchni pomieszczeń i pozwoli w większym stopniu przeszklić elewację.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl