Konkurs na opracowanie koncepcji architektoniczno-budowlanej Regionalnego Ośrodka Kultury, Edukacji i Dokumentacji Muzycznej przy ul. 1-go Maja 4 w Łodzi
Projekt konkursowy

<<< powrót
  • Hubert Wójcicki + Pracownia na Sielcach
Skład zespołu:
  • arch.Hubert Wójcicki  
  • stud.arch.Michał Rogoziński  
  • Robert Nowakowski 
1.0. Kontekst


Kontekst jest najważniejszym elementem decydującym o formie estetycznej budynku oraz o jego charakterze, który oddziaływuje na otoczenie, zmienia je, tak by spełniało prawidłowo swoje funkcje, miało pozytywny wpływ na urbanistykę i społeczeństwo. Podczas analiz przeprowadzonych wtrakcie przygotowywania ideogramu poprzedzającego proces projektowy najważniejszymi aspektami były: historia związana z miejscem, na którym znajduje się lokalizacja wyznaczona pod zabudowę oraz położenie samej działki w ujęciu urbanistycznym.

Rys historyczny

Historię każdego miejsca możemy rozpatrywać zawsze pod wieloma kątami. W projekcie architektonicznym szczególnie interesująca jest historia miejsca w aspekcie rozwoju tradycyjnych form urbanistyczno – architektonicznych.

Łódz jak każde miasto posiadała wiele okresów ważnych dla swojej historii, ale koniec XIX i początek wieku XX na pewno był najbardziej istotny. Okres przyniósł gwałtowny rozwój przemysłu, a wraz z nową myslą technologiczną miasto rozrastało się, powstawały nowe sposoby na kształtowanie architektury – dziś stanowią one swoiste piktogramy, nierozłącznie kojarzące się wyłącznie z Łodzią. Powstawały perły architektury – fabryki z cegły z bogactwem pieczołowicie kształtowanego detalu dla podkreślenia pierwszorzędnej rangi kunsztu budowlanego fundatorów. Bogatych włacicieli, którzy zabudowywali całe kwartały miejskie domami przeznaczonymi dla swoich pracowników z charakterystycznymi ceglanymi fasadami i skośnymi połaciami dachowymi. Prócz tych domostw powstawały wspaniałe kamienice czynszowe, z czasem niestety ich intensywność wzrosła do tego stopnia że warunki życia w miescie stały sie gorsze z powodu braku wystarczającej ilości miejsca dla przestrzeni publicznej kształtującej życie społeczne. Początkowo kamienice zamieszkiwali własciciele fabryk i bogaci mieszczanie. Wraz z upływem czasu, przemysł przestał mieć znaczenie a budynki powstałe na jego potrzeby podupadały.

Tak jest do dzisiejszego dnia, degradacja dawnego pejzażu kojarzonego jednoznacznie z Łodzią ginie na naszych oczach. Projekt ten jest manifestem i próbą udowodnienia, że tradycja i konsekwencja w kształtowaniu architektury zawsze przynosi dobre skutki.

Aspekt społeczny

Architektura badana w aspekcie społecznym zawsze zazębia się w dużym stopniu z historią miejsca. W Łodzi wraz ze zmianami dotyczącymi rozwoju przemysłu , potem jego stopniowemu osłabianiu, aż po dzień dzisiejszy kiedy ma marginalne znaczenie zmieniała się struktura społeczeństwa. W początkowej fazie rozwoju można było zanotować gwałtowny wzrost przyrostu ludności. Dziś jest odwrotnie. To właśnie młodzi ludzie budujący siłę i potencjał miasta, dzisiaj wyjeżdżają, widząc, że Łódź nie proponuje im niczego co mogłoby ich zainteresować.

W początkach XX wieku społeczeństwo było biedne , a na mieszkanie w kamienicy mogli pozwolić sobie tylko najbogatsi. Dziś sytuacja odwróciła się, w kamienicach czynszowych – takich jak przeznaczona do modernizacji na potrzebę adaptacji na budynek dydaktyczny Akademii Muzycznej, mieszka najbiedniejsza część społeczeństwa. Wraz z ich ubóstwem objawia się często brak poszanowania „nie swojej własności” jaką niewątpliwie jest kamienica czynszowa. Mieszkańcy takich kamienic często nie są zainteresowani dbaniem o miejsce zamieszkania utrudniający normalne funkcjonowanie swoim sąsiadom. Zwykle ich jedynym miejscem odpoczynku czy spotkań jest jedyna w okolicy przestrzeń publiczna jaką jest chodnik i ulica.

Dlatego przestrzenie związane z takimi budynkami kojarzą sie z brudem, niebezpieczną atmosferą, złym zapachem oraz słabym stanem technicznym. Zaciera to piękno starej architektury, które urzeka swoją prostotą.

Projektowany obiekt ma za zadanie chociaż po częci naprawić tę złą sytuację. Poprzez tworzenie nowych przestrzeni publicznych oraz osrodka kulturalnego może wydatnie zmienić dotychczasowe przyzwyczajenia na spędzanie wolnego czasu i pozwoli nadać lepszy standard codziennemu życiu

Aspekt urbanistyczny – stan istniejący

Drugi kierunek rozważań nad kontekstem miejsca to problematyka związana z sytuacją urbanistyczną.

Kamienica czynszowa będąca tematem projektu znajdująca sie przy ulicy 1 Maja 4, powiela formę i kształt tradycyjnie spotykany w wielu częściach Łodzi. Dzieli się ona na budynek główny stanowiący pierzeję ulicy – ukrywający wewnętrzny dziedziniec, potocznie nazywany “studnią”, oraz z dwóch oficyn kontynujących kształtem i wysokością część skrzydeł kamienicy. Kamienica posiada cztery kondygnacje oraz piwnice na fragmencie obrysu kondygnacji przyziemia. Tak powstały wewnętrzny dziedziniec potocznie nazywa się studnią. Poprzez swoje stałe zacienienie nie jest przyjazny w użytkowaniu.

Sposób kształtowania tkanki urbanistycznej w momencie kiedy powstawała rzeczona kamienica nie był doskonały. Chociaż możemy mówić o pewnym porządku urbalnistycznym w kreowaniu kwartałów miejskich, to intensywność z jaką to robiono szybko przynosiła opłakane skutki. Miasto otrzymywało niepraktyczną do wygodnego mieszkania przestrzeń, stale zacienioną. Przepełnioną niebezpiecznymi enklawami wewnętrznych dziedzińców, odciętych od miasta murami.

Problemy te nie są rozwiązane do dzisiaj, a ludzie mieszkający w takich miejscach stale narażeni są na niebezpieczeństwa i niedogodności.

Wspomniane problemy z istnieniem przyjaznej przestrzeni publicznej, w przypatku kamienicy stanowiącej lokalizację rozwiązuje sąsiadujący z nią park Akademii Muzycznej. Niestety – jej mieszkańcy odcięli się od niej budując budynki gospodarcze i garażowe.

Bardzo logicznym i oczywistym jest, iż pierwsze decyzje projektowe związane były z chęcią nadania nowego charakteru kamienicy wraz ze zmianą sposobu użytkowania – jako otwartej na otoczenie, wykorzystującej wielki potencjał wynikający z jej lokalizacji.

3.0. Inspiracje, cele

Badanie kontekstu związanego z miejscem ma na celu odnalezienie inspiracji w proponowania nowych form i rozwiązań architektonicznych. Postanowiono:

Stworzyć przestrzenie publiczne związane z projektowaną bryłą architektoniczną przyjazne w
użytkowaniu otwarte na otaczający park – otwierając go dla wszystkich chętnych do korzystania z niego – inspirując się wspaniałą przyrodą.

Nawiązać do tradycyjnych form architektonicznych, odwołujących się do przemysłowej tradycji
Łodzi – inspirując się historią architektury i urbanistyki.

4.0. Forma


Projekt nie jest w całości nowym dziełem architektonicznym. Swą formę częściowo odziedziczył po istniejącej kamienicy, która jest wprawdzie modernizowana i dostosowywana do działania w nowych warunkach, lecz jej proporcje, układ dachu – kąt nachylenia i wysokość pozostają niezmienne.
Najistotniejszą zmianą bryły jest zmiana jej szerokości frontu z 22,5 m do 25 m. Wraz z tą zmianą została zmodernizowana ślepa ściana elewacji północnej. Proces projektowy zakłada jej usunięcie i na jej miejsce zaprojektowanie nowej ściany – niebiegnącej pod kątem prostym w stosunku do fasady jak do tej pory. Zabieg ten pozwala na większą swobodę kontaktu wzrokowego z okien budynku z parkiem.
Rytm okien poprzez nową funkcję oraz zwiększoną ilość kondygnacji ulega zmianie, ale kształtowany jest ona w porządku geometrycznym jak to jest dzisiaj. Otwory okienne w fasadzie północnej traktowane są bardziej swobodnie jednak za ich rytm ciągle odpowiada również wielokrotności odległości 75 cm. Wielkość otworów okiennych pozostaje bez zmian 135 x 220 cm. Druga część bryły obiektu powstała na miejscu zburzonych oficyn. Swą formą nawiązuje do pawilonowej struktury łódzkiej fabryki.

Pojedyncze budynki stanowią jeden organizm. Funkcjonalnie połączone są one dziedzińcem. Dziedziniec zaprojektowano tak, aby osoba będąca w nim miała przed sobą park i mogła czuć jego klimat. Na kompleks składają się trzy pawilony: audytorium, część dydaktyczna (zaprojektowana w formie oficyny przyklejającej się do sąsiedniego budynku) oraz „lewitujący” nad nimi budynek laboratorium akustyki słuchu. Tę kompozycję dopełnia stalowo szklana bryła dziedzińca. Dzięki takiemu ukształtowaniu, dołączeniu starej bryły kamienicy (nawiązanie do tradycji) z nową (nawiązującą do tak charakterystycznego układu jakim jest fabryka) budynek współgra z otaczająca go okolicą na zasadzie uzupełnienia. Nie ingeruje w nią, lecz dzięki dziedzińcom dodaje za swoim pośrednictwem tak potrzebną w tym miejscu przestrzeń publiczną, miłą w użytkowaniu oraz zwróconą ku otaczającemu parkowi.

4.1. Charakter, dom „zamknięty”, dom „otwarty”

Bardzo ważnym aspektem w określeniu charakteru Ośrodka była jego specyfika sposobu działania.
Dla podkreślenia tej cechy projektuje się okiennice, które kiedy budynek “działa” – to znaczy w jego wnętrzach odbywają się zajęcia - są otwarte i przedziera się przez nie światło z jego wnętrza, zaś kiedy jest zamknięty (okiennice są zamknięte) – informując zarazem o fakcie braku jakichkolwiek zajęć. Idea stworzenia budynku „otwierającego się” na dzień i „zamykającego się” na czas nocy – pasuje do charakteru jego działalności edukacyjno – kulturalnej, spędzania czasu przy spotkaniach z przyjaciółmi, które mają miejsce w dzień i wieczorem. Noce w naturalny sposób są czasem przerwy i wypoczynku – „zamknięcia budynku”.

5.0. Opis koncepcji zagospodarowania

5.1. Zasady kompozycji a stan istniejący

Rozpatrywane kwartały położone są u zbiegu ulic: Gdańskiej i 1-go Maja. Jednym z nich jest działka z budynkiem Akademii Muzycznej wraz z malowniczym parkiem, drugim działka na której znajduje się kamienica mająca charakter plomby, całkowicie wypełniająca obszar działki, na której znajduje się (również po modernizacji w projekcie koncepcji).

Zagospodarowanie terenu odnosi się głównie do pierwszego obszaru, na którym znajdować się mają elementy obsługujące budynek dydaktyczny, planuje się również nadać nową formę organizacyjną i architektoniczną samemu parkowi – tak by mógł, w lepszy sposób, spełniać swoją rolę jako miejsca wypoczynku rekreacji, miejsca spotkań.

Podstawowym problemem związanym z użytkowaniem parku jest znajdujący się na jego terenie parking samochodowy pracowników Akademii Muzycznej oraz zabudowania gospodarcze mieszkańców kamienicy. Drugim aspektem utrudniającym korzystanie z dobrodziejstw jakie oferuje park jest nieprzemyślana i niezaprojektowana sieć ścieżek, które nie stanowią przemyślanej całości. Ich struktura jest poszarpana , kończą się w ten sposób, by przejść do kolejnego fragmentu utwardzonej alei trzeba przejść po trawie niszcząc ją i zabijając drobną zwierzynę w niej zamieszkującą.

Dzięki tym niedogodnościom potencjał parku jako wspaniałej przestrzeni publicznej nie jest obecnie wykorzystywany.

W odpowiedzi na te problemy proponuje się na terenie parku stworzenie systemu ścieżek tworzących zamkniętą całość a w oparciu o nie zbudować szereg placyków

5.2. Ścieżki

W projekcie zagospodarowania terenu zakłada się wykorzystanie istniejących fragmentów ścieżek, wydłużenie ich biegu oraz stworzenie dzięki temu zwartego w pełni drożnego organizmu. Do ich wykonania przewiduje się belki drewniane czyli materiały pochodzenia naturalnego doskonale wpisującego się w pejzaż parku.

Do wspomnianych szlaków pieszych projektuje się placyki przestrzeni publicznych z mobilnymi siedziskami. Placyki te tworzą układ dopasowujący się do istniejącego ukształtowania terenu oraz do wspaniałego drzewostanu.

Tak zaplanowane układy, korzystające w pewnym stopniu z zastanych rozwiązań, porządkują przestrzeń.
Jego dopełnieniem są drewniane, o różnych wysokościach, pergole, z różnym układem belek, pod którymi projektuje się siedziska.

Proponuje się umieszczenie wejścia do parku od strony ulicy Gdańskiej co otworzy przestrzeń parku dla osób idących ulicą – chcących odpocząć. W analizowanym obszarze miasta bardzo brakuje takich przestrzeni dla odpoczynku, dlatego projektant proponuje poszerzyć liczbę potencjalnych użytkowników, często spędzających wolny czas przeznaczany na odpoczynek po prostu na ulicy, chodnikach – czyli przestrzeni nie sprzyjającej w spotkaniach a tym bardziej odpoczynkowi. Każda ścieżka otrzymuje swoją nazwę mówiącą na jaki obiekt kieruje się jej oś widokowa. W projekcie likwiduje się konflikt – połączenie komunikacji kołowej z pieszymi szlakami, poprzez zlikwidowanie jej. Była ona niebezpieczna w użytkowaniu i narażała użytkowników parku na nieprzewidziane niemiłe sytuacje kolizyjne.

5.3. Okolicznościowa scena

Na potrzebę okolicznościowych wydarzeń muzycznych oraz innych imprez plenerowych, projektuje się pod pergolą – naprzeciwko audytorium - rozbieralną scenę – podwyższenie. Widownia zostanie zorganizowana na schodach prowadzących z parku do sali audytorium. Każdy z uczestników widowni otrzyma na czas imprezy drewniane siedzisko mocowane do stalowej konstrukcji schodów.

5.4. Samochody

Podstawowym zadaniem dla całego procesu projektowania koncepcji było usunięcie istniejących zabudowań garażowych, oraz stanowisk parkingowych. Są to elementy niepożądane w parku, niszczą panujący w nich spokój i biologiczną harmonię, oraz nie pozwalają na odpoczynek osobom w nim przebywającym.

Planuje się stworzenie garażu naziemnego, lecz ukrytego wewnątrz budynku a uwolniony w ten sposób teren przeznaczyć na ścieżki oraz zieleń. W garażu planuje się 18 stanowisk + 1 dla osoby niepełnosprawnej. Dodatkowym argumentem przemawiającym za rezygnacją organizacji parkingu poza kamienicą była chęć uwolnienia parku od komunikacji kołowej pozostawiając go tylko pieszym.


5.5. Zieleń

Analizowany obszar posiada bardzo wartościowy, piękny drzewostan. Kreuje on bardzo malowniczy krajobraz, a jego urok przyciąga do choć krótkiego odpoczynku i zatopienia się w spokój parku, ciszę przerywaną wspaniałymi dźwiękami muzyki wydobywającymi się z murów akademii. Niestety na potrzeby projektu ulegnie likwidacji część istniejących drzew. Straty rekompensuje się nowymi zasadzeniami m.in. kasztanowca w strefie wejściowej. W porze kwitnienia przypominał on będzie studentom o zbliżającej się sesji.

W oparciu o pergole, które komponują przestrzeń parku proponuje się posadzić bluszcze zimo zielone – rośliny te z czasem przyniosą rozwiązanie pokrywając ślepe ściany istniejących zabudowań zielonym pionowym ogrodem.

6.0. Ekologia

Budynek Ośrodka posiada bardzo ważne w dzisiejszych czasach rozwiązania proekologiczne. Na powierzchni zamykających się okiennic planuje się zastosowanie ogniw fotowoltaicznych pracujących w dzień kiedy są otwarte – kiedy ich kąt płaszczyzny w styku z promieniami słonecznymi jest najbliższy 90 stopniom. W ten sposób zdobyta energia latem powinna wystarczyć do ocieplenia wody użytkowej a zimą wspomagać inne urządzenia elektryczne.

7.0. Opis funkcjonalny


Regionalny „Ośrodek kultury, edukacji i dokumentacji muzycznej”, będący przedmiotem konkursu zaprojektowano jako pięciokondygnacyjny (nad ziemią) oraz jedną kondygnacją podziemną na części obrysu kondygnacji przyziemnej.

Specyfika zajęć dydaktycznych odbywających się w budynku powoduje jego wyraźny podział na dwie dominujące strefy – ciszy i muzyki. Wszystkie inne strefy są komplementarne i w swojej funkcji są jedynie dopełnieniem dwóch wspomnianych wyżej stref.

7.1. Parter – strefa wejścia i spotkań

Strefa wejścia znajduje się w budynku modernizowanej kamienicy od strony ulicy 1-go Maja. W jej skład wchodzi przedsionek wraz z pomieszczeniem ochrony z pom. wc oraz dziedziniec. Dziedziniec posiada formę tzw. „studni”. Zakryty szkłem, stanowi faktyczne serce projektu, miejsce pełniące funkcję „rozdzielni”. Połączony on jest funkcjonalnie ze wszystkimi pomieszczeniami zaprojektowanymi w budynku. Dziedziniec wyposażony jest w miejsca do siedzenia.

Znakomicie może spełniać rolę spotkań, rozmów czy też nawet incydentalnie organizowanych pokazów i koncertów dla kameralnego grona publiczności.

Dziedziniec obsługiwany jest przez dwie klatki schodowe oraz zaopatrzony jest w szatnię dla studentów wraz z pomieszczeniem pomocniczym i wc.

7.2. Parter i kondygnacja -1 , strefa biblioteki i fonoteki

Strefa ta rozpościera się na dwóch kondygnacjach. Pomieszczenia wypożyczalni oraz pomieszczenie administracyjne znajdują się na parterze. Pomieszczenie katalogu głównego połączone jest z przestrzenią półotwartą otwierająca się na dziedziniec – powierzchnią czytelni prac dyplomowych połączonej z otwartą salą magazynu opracowań magisterskich – wyposażoną w trzy stanowiska komputerowe. W przestrzeni czytelni znajduje się klatka schodowa, która prowadzi do zasadniczej części czytelni wyposażonej w biurka i sofy do pracy studenckiej. Na kondygnacji -1 znajdują się również stanowiska komputerowe oraz dwie sale pomieszczeń fonoteki z podręcznym magazynem na najważniejsze zbiory i kolekcje muzyczne.

Strefa biblioteki i fonoteki jest doświetlona światłem naturalnym zarówno w kondygnacji parteru jak i kondygnacji -1. Bezpośrednim zapleczem dla tego fragmentu budynku jest pomieszczenie serwerowni, pomieszczenie pomocnicze oraz węzeł sanitarny z przedsionkiem. Strefa biblioteki i fonoteki na kondygnacji -1 jest dostępna dla osób niepełnosprawnych za pomocą windy zaprojektowanej w dziedzińcu.

7.3. Strefa dydaktyczna – strefa ciszy.

Strefa dydaktyczna – strefa ciszy zajmuje większość powierzchni użytkowej zawartej w projekcie. Jej pomieszczenia są równomiernie rozplanowane na czterech kondygnacjach o charakterze powtarzalnym w budynku modernizowanej kamienicy. Dostępna jest ona za pośrednictwem dwóch klatek połączonych ze sobą wiszącymi nad dziedzińcem antresolami na każdej z kondygnacji. Na strefę dydaktyczną cichą składają się laboratoria lektoratów językowych, pracowni komputerowych, 20 sal dydaktycznych mniejszych oraz trzech pracowni dydaktycznych większych (opis powierzchni na końcu opracowania).
Pomieszczeniami pomocniczymi dla strefy ciszy są węzły sanitarne rozmieszczone na każdej kondygnacji oraz po dwa pomieszczenia socjalne dla kadry (kondygnacja 1,3) oraz pomieszczenia magazynowo-porządkowe kondygnacja (2,4).

7.4. Strefa komunikacji

Komunikacja wewnętrzna całego Ośrodka oparta jest na dwóch dziedzińcach obudowanych szkłem.
Pierwszy z nich swą formą i kształtem jest identyczny z tym istniejącym dzisiaj – jako główna przestrzeń publiczna modernizowanej kamienicy, znajduje się pomiędzy jej skrzydłami a budynkiem frontowym.

Z tego dziedzińca dostępne są dwie klatki schodowe (drogi ewakuacyjne), które prowadzą do wszystkich pomieszczeń i korytarzy zaprojektowanych w budynku. Klatki te są w strefie dziedzińca spinane na wszystkich kondygnacjach podwieszanymi do konstrukcji stalowej antresolami. Klatka nr 2 łączy pierwszy dziedziniec z drugim, znajdującym się nad parterem. Stanowi on otwartą na otoczenie przestrzeń za pośrednictwem szklanych ścian. Z tego dziedzińca dostępna jest sala audytorium – a on stanowi dla niej przestrzeń foyer w trakcie imprez masowych i wykładów.

Ważnym aspektem komunikacji jest jej funkcja magazynowa. Na czterech kondygnacjach budynku głównego czyli strefy dydaktycznej cichej – znajdują się szafki studenckie, porządkowe na sprzęt muzyczny i uciążliwe do noszenia na co dzień opracowania. Z klatki schodowej nr 2 dostępny jest wyłaz na dach.

7.5. Strefa muzyki

Strefa muzyki zaprojektowana została wokół dziedzińca będącego nad parterem wizualnie połączonego z otaczającym parkiem, na miejscu gdzie dzisiaj znajdują się oficyny budynku kamienicy. To z niego dostępne jest główne pomieszczenie tej strefy – sala audytorium mogąca pomieścić 200 osób z możliwością podziału na dwie mniejsze. Podział następuje za pomocą modularnej ścianki, której struktura schowana jest w konstrukcji kratownicy dachowej. Sala ta jest dostępna również bezpośrednio z parku za pośrednictwem schodów – które stanowią widownię dla plenerowych imprez, koncertów organizowanych przez Akademię. Przenośna scena dla tych iventów planowana jest pod pergolą na przeciwko schodów zatopiona w zieleni parkowej. Każdy z uczestników, widowni, dostaje specjalne siedzisko, podwyższające. Sala audytorialna sprzężona jest z reżyserką dźwięku oraz pomieszczeniem przygotowawczym dla aktorów, wykonawców. Magazyn sprzętu sąsiadujący z salą jest dostępny również z zewnątrz.

Strefa muzyki składa się również z szeregu pomieszczeń tylko i wyłącznie dydaktycznych.
Na kondygnacji 1 oraz 2 znajduje się dwukondygnacyjne laboratorium akustyki słuchu z komorą bezechową umieszczoną na antresoli – co umożliwiło jej dodatkowe wyizolowanie akustyczne.
Laboratorium oddzielone jest od zgiełku korytarza śluzą z której dostępne jest pomieszczenie magazynowe.

Na kondygnacji 3 i 4 znajdują się wymagane przez organizatora sale dydaktyczne ćwiczeń muzycznych
Studio muzyki kreatywnej wraz ze studiem nagrań z pomieszczeniem reżyserki dźwięku.
Oddzielnym pomieszczeniem strefy muzyki jest laboratorium dźwięku. Stanowi ono oddzielny budynek
Pawilon, o wysokości użytkowej 8m, dostępny on jest z kondygnacji 3 odizolowany od zgiełku korytarza przejściem – kładką spełniającej zadanie śluzy.

7.6. Strefa pomieszczeń technicznych

W skład pomieszczeń technicznych wchodzą pomieszczenia znajdujące się w poziomie parteru: przyłączy – energetycznego, węzła cieplnego, pomieszczenia hydroforni, pomieszczenia wentylacji mechanicznej oraz pomieszczenie socjalne dla obsługi technicznej, dostępne również z bezpośrednio z zewnątrz . Na kondygnacji -1 znajduje się główna przestrzeń klimatyzacji budynku i wszystkich pomieszczeń laboratoryjnych i zespołu pomieszczeń audytorium. W kondygnacji parteru 0 , znajduje się komora na odpady.

7.7. Strefa magazynów i archiwów

Strefa ta umieszczona została w całości w kondygnacji -1. Zawiera magazyn opracowań oraz magazyn nut i opracowań muzycznych. Zaprojektowano dwa pomieszczenia archiwów. Strefa ta dostępna jest wyłącznie klatką schodową na 2 oraz windą.

8.0. Materiałowo – techniczny

8.1. Zasady modernizacji istniejącej kamienicy - konstrukcja

Po przeprowadzonej wizji lokalnej podjęto następujące decyzje: zgodnie z zaleceniami organizatora proponuje się modernizację techniczną i adaptację architektoniczną frontowego fragmentu kamienicy znajdującej się przy ulicy 1-go Maja; planuje się całkowitą rozbiórkę oficyn dobudowanych do kamienicy i zastąpienie ich nową tkanką budowlaną

Obiekt kamienicy, jest konstrukcją w układzie ścianowym. Posadowiony jest na ławach fundamentowych, ściany podziemne w nowo projektowanej części przewiduje się wykonać z betonu szczelnego (hydroizolacji bezpowłokowej).

Modernizacja techniczna polegać ma na usunięciu wszystkich ścian wewnętrznych oraz drewnianych stropów międzykondygnacyjnych. Pozostałe ściany zewnętrzne oraz obudowujące klatkę schodową proponuje się wzmocnić prefabrykowanymi słupami żelbetowymi 20 x 20 cm montowanymi w utworzonych bruzdach a do nich kotwić nowe płyty stropu monolitycznego – żelbetowego gr 25 cm. Ściany konstrukcyjne wewnętrzne kotwione do płyt grubości 20cm.

Proponuje się usunąć istniejące biegi schodowe, zastąpić je konstrukcją monolityczną żelbetową.
Wszystkie otwory okienne zbędne w procesie projektowania proponuje się zamurować bloczkami gazobetonowymi a nowo powstałe wzmacniać i usztywniać ramami stalowymi. Nową, projektowaną ścianę od strony północnej proponuje się wykonać jako monolityczną żelbetową dla usztywnienia budynku.
Nowoprojektowany fragment placówki projektuje się również jako monolityczna konstrukcja żelbetowa o układzie ścianowym. Parametry techniczne pozostawia się bez zmian w stosunku do tych zastosowanych w procesie modernizacji kamienicy.

8.2. Zabiegi akustyczne

Sale wymagające dodatkowego zaprojektowania ze względu na specjalne właaciwosci akustyczne
sale do ćwiczeń muzycznych – wyprofilowane ściany i sufity tak by nie odbijały fal wysokich
podniesiona podłoga laboratoria akustyki słuchu oraz dźwięku - wyprofilowane ściany i sufity tak by nie odbijały fal wysokich podniesiona podłoga komora bezechowa – podwójne drzwi, podwójne ściany , pomiędzy nimi specjalnie ukształtowane pojemniki ze styropianem – w kształcie przestrzennych rąbów – kształt wypełnionego worka, podniesiona podłoga sala audytorium – ukształtowanie kratownicy tworzącej pod konstrukcję z płyt akustycznych rozbijające dźwięki wydobywające się ze sceny oraz kierujące je w stronę widowni ściany uformowane w sposób taki żeby rozpraszały dziwię - fala

8.3. Materiały - symbolika

Architektura jako sztuka użytkowa zawsze stanowi element ikonografii zawartej w określonym miejscu i czasie. Dlatego też zaprojektowany obiekt nie korzysta tylko z kontekstu, jego symbolika odnosi się do elementów odwołujących się do skojarzeń mających go łatwo zidentyfikować oraz zapamiętać. Symbolikę jaką zaplanowano zawrzeć w koncepcji umieszczono w zastosowanych rozwiązaniach kompozycyjnych oraz konstrukcyjno-materiałowych. Zastosowane materiały są bardzo istotną sferą w projekcie, to one stanowią pierwszą i najprostszą formę komunikacji autora z odbiorcą przekazując jego idee.

8.4. Elewacja zewnętrzna

8.4.1. Blacha

Blacha jest dominującym materiałem elewacyjnym zastosowanym w koncepcji. Układana jest ona w postaci kwadratowych arkuszy, montowana do aluminiowego stelaża. Jej faktura jest sztucznie przeżarta przez rdzę co ma świadczyć o tym że mamy do czynienia z budynkiem nadgryzionym przez ząb czasu.
Odwołuje się również w ten sposób do przemysłowej tożsamości miasta. Budynków zbudowanych z cegły, który były i są jego kolorytem. Dzięki niej fasada nabiera powagi nadając budynkowi dostojny elegancki wygląd, nie próbuje niczego naśladować ale kontynuować tradycję rozpoczętą wiele lat temu.

8.4.2. Szkło

Zastosowane szkło jest kompozycyjnym uzupełnieniem dla blachy. Jego charakter jest neutralny w stosunku do niej. Transparentność otwiera budynek a przestrzenie publiczne znajdujące się w jego wnętrzu stają się kontynuacją parku. Są w topione w niego, odgrywają rolę wyposażenia. Osoby przebywające w szklanym dziedzińcu oraz na terenie parku , mogą mieć wrażenie , że obecne w jednej przestrzeni. Stały kontakt z naturą doskonale wpływa na jakość koncentracji i odpoczynku.

8.4.3. Stal

Stalowe elementy są uzupełnieniem żelbetowej konstrukcji budynku. Wszystkie malowane proszkowo na kolor czarny – o fakturze matowej. Specjalnie dobrane blachy są montowane ze sobą w sposób tradycyjny – na śruby lub nity (bez połączeń spawanych)Kształtowane w przestrzenne kratownice (konstrukcja w dziedzińcach) lub ramy ( konstrukcja podtrzymująca lewitujący laboratorium dźwięku), pręty stalowe usztywniające wspomniane elementy. Nawiązują swą formą do wyszukanego detalu spotykanego w wielu budynkach poprzemysłowych w mieście.

8.4.4. Drewno

Drewno jako materiał konstrukcyjny zastosowane jest tylko w lewitującym pawilonie laboratorium laboratorium dźwięku. Jego fragment jest najbardziej wysuniętą częścią projektu w głąb parku. Elewacja pochodzenia naturalnego współgra z nim na zasadzie uzupełnieni. Nie stanowi agresywnej konkurencji i tworzy kompozycyjną całość z drewnianymi balami zastosowanymi do konstrukcji ścieżek w parku oraz drewnianymi pergolami porośniętymi zimozielonym bluszczem.

8.5. Materiały wewnętrzne

Materiały służące do wykończenia powierzchni zarówno podłóg, ścian i sufitów – muszą posiadać w sobie szlachetność ale przede wszystkim być wygodne i trwałe w eksploatacji

- wszystkie powierzchnie ścian wewnętrznych wykańcza się masami tynkarskimi, nadającymi fakturę betonu architektonicznego – kolor jasny odcień szarego.
- posadzki w obydwu dziedzińcach projektuje się jako kamienną z białego marmuru
- posadzki w salach dydaktycznych , oraz do ćwiczeń muzycznych projektuje się w postaci parkietu dębowego impregnowanego, lakierowanego bezbarwnie.
- zastosowana stolarka okienna i drzwiowa spełnia wszystkie konieczne standardy odporności ogniowej i akustycznej, drewniana o jasnym wybarwieniu – brzoza.
- ściany w salach wymagających dodatkowych właściwości akustycznych, są specjalnie profilowane materiałem konstrukcyjnym tak by nie odbijały fal wysokich oraz pokryte specjalnymi tkaninami w formie membran pochodzenia naturalnego.
- wnętrze Sali audytorium w całości pokrywa się tkaniną akustyczna koloru czerwonego.
- ściany w pomieszczeniach technicznych i garażowych wykańcza się zaprawą tynkarską.
zakłada się zastosowanie sufitów podwieszanych w całości budynku, ukrywających wentylację
mechaniczną

9.0 Instalacje

Projektowany budynek zasilany będzie z miejskiej sieci ciepłowniczej. Do produkcji energii cieplnej dla podgrzania wody użytkowej wykorzystane będą zestawy kolektorów fotowoltaicznych zainstalowanych na odchylanych okiennicach. Jako alternatywny system dostarczający energię cieplną proponowany jest system głębinowych pomp ciepła sprzężony również z kolektorami słonecznymi.

Projekt zakłada zastosowanie grzejników wpuszczanych w posadzkę co nie ograniczy powierzchni pomieszczeń. Projektowany budynek zasilany będzie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej. Odprowadzenie ścieków bytowych (sanitarnych i deszczowych) do sieci kanalizacyjnej miejskiej. Projektowany obiekt będzie wyposażony w system: CCTV oraz w system monitoringu otoczenia budynku,
System SAP wraz z DSO, Sieć strukturalną, (internetową) z przyłączami telekomunikacyjnymi
i internetowymi. W budynku przewiduje się instalacje wentylacji mechanicznej i klimatyzacji z systemem odzysku ciepła z wydalanego powietrza.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, poczta@ronet.pl