MTA (11) - Konkurs studenci na koncepcję wieży na Rondzie Mogilskim w Krakowie
praca konkursowa

<<< powrót
  • Mateusz Maj
Skład zespołu:
  • Mateusz Maj  
  •  
  • Politechnika Krakowska, Technische Universitaet Berlin  
  •  
OPIS ZAŁOŻEŃ PROJEKTOWYCH:

W celu stworzenia budynku, który byłby wyrazistym elementem kompozycji urbanistycznej, ale równocześnie nie zagroziłby sylwecie wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO krakowskiej starówki, projekt zakłada zredefiniowanie pojęcia dominanty.

Projektowany budynek Wydziału Architektury, zamiast wystrzelać w górę jako drapacz chmur, opisać można raczej jako ‘drapacz ziemi’ – obiekt o długości 210 m punktowo styka się z gruntem na różnych wysokościach wielopoziomowego Ronda Mogilskiego. Taka forma silnie odciska się na bezpośrednim otoczeniu, które tego potrzebuje, ale nie ingeruje wizualnie w inne regiony miasta.

W agresywny sposób wypełniona zostaje przestrzeń niedostępna dotychczas z powodu rozległości założeń komunikacyjnych. Prostokątna forma, razem z „nogami” (na których spoczywa obiekt) i „ugięciami” (deformacjami izotropowej przestrzeni wnętrza budynku), wchodzą w dialog z formą ronda, reprezentującą dynamikę ważnego węzła komunikacyjnego.

Funkcja budynku ma publiczny wymiar nie tylko ze względu na charakter instytucji która się w nim mieści. Plac umieszczony przed zachodnim wejściem (powstały po wyburzeniu budynku) i parking samochodowy na poziomie +1 (większy niż wymagałaby tego funkcja) mają wprowadzić korekty do struktury przestrzennej otoczenia i poprawić funkcjonowanie otaczających Rondo Mogilskie przestrzeni publicznych.

Budynek, jako struktura z założenia archaiczna, unika kategorycznej kompozycji wnętrza. Wypełniony płynnie przechodzącymi w siebie przestrzeniami izotropowymi, unika monotonii charakterystycznej dla tzw. ‘miesian space’. Kluczowe stają się „ugięcia” – deformacje ciągłej przestrzeni, które identyfikują poszczególne obszary budynku – zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz.

Podziały funkcjonalne w budynku definiowane są poprzez sposób użytkowania, który jedynie wspomaga się cechami przestrzeni wygenerowanymi przez „ugięcia” i elementy „porowatości” przebijające poziome przegrody budynku. Układ funkcjonalny staje się amorficzny i nie konkuruje z kompozycją, którą tworzy konstrukcja budynku. Dzięki temu wnętrze dopuszcza reorganizację i readaptację. Pewne niedopasowanie formy do funkcji pozwoli lepiej dopasować przyszłe zmiany w użytkowaniu do istniejącej konstrukcji.
RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, poczta@ronet.pl